Opgebiecht: 'Ik overdrijf de prestaties van mijn kinderen bij vriendinnen'

In dit artikel:

Bella (32) geeft toe dat ze systematisch de prestaties van haar kinderen aandikt wanneer ze met vriendinnen praat. Tijdens koffiemomenten sluipt er spontaan een overdrijving uit haar mond — van borstcrawl tot rekentalent en voetbalvaardigheden — terwijl de werkelijkheid veel prozaïscher is: haar kinderen zijn ‘gemiddeld’, soms zelfs bang of ongeïnteresseerd. Ze erkent dat het niets oplevert en dat sommige vriendinnen haar gedrag al doorhebben; dat maakt haar beschamend en doet haar afvragen wat ze probeert te compenseren.

Het gedrag is voor haar een automatisme geworden: zodra een ander een succes deelt (zwemdiploma, podiumplek), voelt ze de drang om iets vergelijkbaars te roepen, ook als dat niet klopt. Bella wil daar vanaf; ze overweegt voortaan eerlijker te antwoorden — simpelweg complimenteren en stil zijn — en meer te waarderen dat haar kinderen plezier hebben in plaats van uitzonderlijk presteren.

Kort gezegd beschrijft het stukje een veelvoorkomend sociaal fenomeen binnen oudergroepen: de neiging tot vergelijken en opscheppen uit onzekerheid of groepsdruk. De tekst gebruikt een schuilnaam om privacy te beschermen. Als extra context: dit soort ‘parental one-upmanship’ wordt vaak versterkt door sociale media en sociale vergelijkingen, en veel ouders ervaren schuld of schaamte wanneer ze merken dat ze zichzelf groter voordoen dan de realiteit. Bella wil dat patroon doorbreken en meer rust vinden in eerlijke, niet-competitieve gesprekken over opvoeden.