Opgebiecht: 'Ik laat mijn man altijd de poepluiers verschonen'

In dit artikel:

Simone (31) vertelt dat ze, negen maanden na de geboorte van haar kind, nog steeds een sterke afkeer heeft van het verschonen van poepluiers. Thuis blokkeert ze zodra ze de geur ruikt: tranen en kokhalzen volgen en proberen helpt niet. Haar partner neemt daarom routinematig de vieze luiers voor zijn rekening; soms laat zij de baby tien tot vijftien minuten langer in de luier wachten als hij bijna thuis is. Vriendinnen zeggen dat je eraan went, maar Simone ervaart dat niet zo en kijkt uit naar de zindelijkheidstraining. Ze heeft een praktische rolverdeling afgesproken: zij verzorgt voedingen en troost, hij doet de “bruine verrassingen”. Ze noemt het even onbehaaglijk om toe te geven, maar ziet het als teamwork zolang het kind schoon en blij blijft. De tekst gebruikt een schuilnaam; de redactie kent haar echte naam.

Extra context: dit soort afkeer komt regelmatig voor bij ouders en leidt vaak tot expliciete taakverdeling binnen gezinnen; open communicatie en afwisseling kunnen helpen bij de verzorgingstaken.