Opgebiecht: 'Ik kan de mentor van mijn dochter niet uitstaan; hij doet alsof ze lui is'

In dit artikel:

Loes (43) vertelt hoe de mentor van haar 15‑jarige dochter haar consequent als onverschillig en lui bestempelt, terwijl zij thuis juist urenlang worstelt met schoolwerk. Tijdens een kort oudergesprek gaf de mentor aan dat haar dochter “niet alles uithaalt wat erin zit” en klaagde hij over gebrek aan inzet; volgens Loes doet hij daarmee geen recht aan de inzet en doorzettingsvermogen die haar dochter wél toont.

Het meisje haalt vaak zesjes en af en toe een zeven; voor haar zijn dat kleine overwinningen, voor de mentor teleurstellingen. Na een 5,8 voor wiskunde zei hij volgens Loes: “Als je écht had geleerd, was dit niet gebeurd,” wat de dochter aan het huilen bracht en haar zelfvertrouwen aantastte. Loes maakt zich zorgen dat haar kind die negatieve beoordeling gaat internaliseren: “Misschien ben ik gewoon dom,” zou haar dochter gezegd hebben.

Loes heeft meerdere gesprekken gevoerd en steeds het patroon gezien dat de mentor bij elke uitleg terugkeert naar het thema houding en motivatie, zonder oog voor de ingezette tijd, de individuele moeite of de nood aan extra begeleiding. Het voelt voor haar alsof de mentor het kind in een etiket plaatst waar ze niet uitkomen. Ze wacht af tot het eind van het schooljaar; na de zomervakantie krijgt haar dochter een andere mentor.

Dit verhaal illustreert hoe beoordelende communicatie van volwassenen de motivatie en zelfbeeld van leerlingen kan schaden en benadrukt het belang van herkenning van inspanning, passende ondersteuning en empathische begeleiding naast alleen cijfergericht beoordelen.