Opgebiecht: 'Ik heb zo'n heimwee naar mijn leven voor de kinderen'

In dit artikel:

Fieke, getrouwd en moeder van twee kinderen van 5 en 7 jaar, bekent in de rubriek ‘Opgebiecht’ dat ze haar leven van vóór de kinderen hevig mist en daar veel schuldgevoelens bij ervaart. Ze mist spontaniteit, uitslapen, verre reizen, het uitgaan met vriendinnen en het plezier van geld alleen aan zichzelf besteden. Waar ze vooral aan onderdoor gaat is het constante gevoel van moe zijn en het nooit stilstaande hoofd — de ‘mental load’ die haar levensvreugde opslokt.

Hoewel ze van haar kinderen houdt, geniet ze niet intens van de fases die anderen soms romantiseren en had gehoopt dat het makkelijker zou worden zodra ze op de basisschool zaten. Dat moment van opluchting is uitgebleven. Elke gedachte aan even weggaan of alleen tijd voor zichzelf wekt meteen schuld: zij wilde dit zo graag, anderen zouden ervoor geven, dus ze hoort dankbaar te zijn. Dat schaamtegevoel voorkomt dat ze er open over praat; haar moeder reageerde geschokt toen het ter sprake kwam en zelfs haar man weet van deze worsteling niets. Dat isolement versterkt het taboe rond zulke ambivalente gevoelens.

De tekst illustreert hoe alledaagse ouderschapstegenstellingen — liefde en frustratie, verlangen naar vrijheid en plichtsbesef — elkaar kunnen bijten en hoe weinig ruimte er is voor eerlijk gesprek. Voor lezers: deze ervaring van gemengde gevoelens is bij veel ouders bekend; praten met lotgenoten, het bespreekbaar maken bij de partner of steun zoeken bij een hulpverlener kan helpen het schuldgevoel te verminderen en praktische oplossingen te vinden voor overbelasting.