Opgebiecht: 'Ik doe alsof ik moet overwerken om een avond alleen te kunnen zijn'

In dit artikel:

Valerie (37) heeft twee jonge kinderen van vijf en drie en een lieve, betrokken man. Toch liegt ze af en toe dat ze moet overwerken, terwijl ze na haar werk naar een café gaat om alleen te zijn. Daar leest ze met een koffie rustig haar boek of wandelt ze door de stad. Die momenten duren meestal ongeveer twee uur en komen één à twee keer per maand voor.

De aanleiding is niet dat ze ongelukkig is met haar gezin, maar dat het thuis voortdurend druk is. Zodra ze thuiskomt, vraagt iedereen haar aandacht en wachten koken, badtijd en het bedritueel. Op een donderdag besloot ze daarom niet meteen naar huis te gaan. Ze meldde haar man dat er onverwacht iets op haar werk was tussengekomen. Hij nam de zorg voor de kinderen over, waardoor Valerie zowel schuldgevoel als opluchting voelde.

Hoewel ze denkt dat haar man haar waarschijnlijk zonder problemen tijd voor zichzelf zou gunnen, vindt Valerie het lastig om die behoefte rechtstreeks uit te spreken. Ze vreest dat ze zich daarna verplicht zou voelen iets terug te doen voor haar gezin. Werk geldt voor haar als een legitieme reden om niet beschikbaar te zijn, terwijl rust nemen volgens haar minder makkelijk te rechtvaardigen is.

De leugen werd pijnlijk toen haar oudste dochter vertelde dat haar moeder vaak hard werkt en overwerkt. Valerie beseft dat niet al haar late avonden met haar baan te maken hebben. Ze overweegt daarom eerlijk te vertellen dat ze af en toe een paar uur zonder gezin nodig heeft. Ondanks haar schuldgevoel zijn de rustige uren in het café voor haar een waardevolle manier om op te laden.