Oma Moniek: 'Voed je eigen kinderen eens op, ik ben geen Gratis Oppas BV'

In dit artikel:

Oma Moniek, grootmoeder van twee kleinkinderen van 6 en 3 jaar, zet scherpe grenzen: ze houdt zielsveel van haar kleinkinderen, maar weigert de rol van structurele gratis oppas op zich te nemen. Waar haar dochter aanvankelijk af en toe vroeg of ze even wilde inspringen, draaide dat in de loop van zes jaar uit tot meerdere avonden per week bovenop een vaste oppasdag — vaak voor niet-dringende uitjes of vrije avonden. Moniek waardeert dat haar dochter weer tijd voor zichzelf heeft en een identiteit buiten het ouderschap opbouwt (yoga, padel, lange koffiedates, ononderbroken series), maar vindt dat dát niet ten koste mag gaan van de opvoeding die ouders nu eenmaal moeten doen.

Na vijftig jaar werken en zorgen verlangt ze zelf ook naar rust, stilte en een leven buiten de rol van fulltime zorgverlener: “oma zijn is een rol, geen dienst.” Ze neemt met plezier één vaste oppasdag per week en springt incidenteel bij, maar alleen op haar voorwaarden; structureel gaten dichten in het ouderschap is voor haar onacceptabel. Als er echt professionele opvang nodig is, raadt ze aan een betaalde oppas te zoeken.

Het stuk reflecteert op het verschil tussen vroegere ‘tropenjaren’ — waarin ouders soms geen hulp hadden — en het moderne begrip selfcare, dat nu vaak mogelijk lijkt door onbetaalde inzet van grootouders. Monieks boodschap is duidelijk: liefde en knuffels blijven aanwezig, maar verantwoordelijkheid voor de dagelijkse opvoeding ligt bij de ouders. Dit roept breder vragen op over maatschappelijke verwachtingen rond gratis grootouderzorg en de betaalbaarheid en beschikbaarheid van professionele kinderopvang.