Nils: 'Toen iedereen tijdens de bevalling in paniek naar de operatiekamer rende, stond ik aan de grond genageld'

In dit artikel:

Na de geboorte van zijn zoon Job bleef Nils (38) achter met een mix van opluchting en schuldgevoel. Tijdens de ingeleide bevalling van zijn vrouw Marijn in de 37ste week voelde hij al dat er iets misging, maar hij zei niets toen de gynaecoloog de vliezen brak. Kort daarna raakte de bevalling in een acute crisis: de navelstreng zakte uit, de baby kreeg te weinig zuurstof en het team moest in allerijl naar de operatiekamer. Job bleek uiteindelijk gezond, maar voor Nils was de schrik enorm.

De nasleep was zwaar. Marijn kwam uitgeput en getraumatiseerd uit het ziekenhuis terug, terwijl Nils zelf last kreeg van slecht slapen, flashbacks, hyperventilatie en woede-uitbarstingen. Hij sloot zich af, ging harder werken en reageerde geïrriteerd als Marijn over de bevalling wilde praten, waardoor ze steeds verder uit elkaar groeiden. Volgens hem wordt de emotionele impact van een traumatische geboorte op vaders vaak onderschat; hij voelde zich door de omgeving niet echt serieus genomen.

Pas anderhalf jaar later, toen Marijn aangaf dat ze eronder leed, zochten ze hulp bij een coach die gespecialiseerd is in ingrijpende bevallingen. Daar kregen ze erkenning voor hun beide ervaringen en konden ze eindelijk open praten over wat er was gebeurd. Nils leerde dat hij in de stresssituatie “bevroor” in plaats van te handelen, en dat dit een automatische reactie was. Een mentale herbeleving van de bevalling hielp hem de heftige herinneringen te verzachten. Inmiddels is de spanning thuis grotendeels verdwenen en kijken ze weer vooruit, al twijfelt Nils zelf nog over een derde kind.