Niki's vader overleed een paar maanden na de bevalling: 'Mijn zoon zal weten wat voor opa hij had'

In dit artikel:

Niki (30) beleefde de zwangerschap en kraamperiode als een mengeling van grote vreugde en voortdurende angst: kort na de geboorte van haar zoontje bleek dat haar vader uitgezaaide prostaatkanker had en hij stierf enkele maanden later. Blij dat hij zijn kleinzoon nog kon ontmoeten en trots haar moeder te zien worden, maar voortdurend bezorgd over hoe lang hij hem zou kunnen zien opgroeien, besloot ze juist veel momenten vast te leggen — honderden foto’s en filmpjes — zodat die herinneringen bewaard bleven.

Direct na de bevalling speelden heftige hormonen en verdriet door elkaar. De gezondheid van haar vader ging in sneltreinvaart achteruit, terwijl ook haar man tegelijk worstelde met een gecompliceerde blindedarmontsteking. In die hectische periode hield de band met haar vader Niki overeind: ze hadden een hechte, soms pittige relatie waarin veel liefde en trots zat. Enkele dagen voor zijn overlijden namen ze uitgebreid afscheid en spraken ze woorden van liefde uit, iets waar Niki nog veel troost uit put.

Tien maanden na zijn dood voelt het gemis sterk, vooral bij mijlpalen van haar zoon — eerste woordjes, nieuwe gedragingen — die haar doen beseffen dat haar vader die momenten niet meer meemaakt. Het raakt haar ook om haar moeder zonder partner met het kleinkind te zien. Tegelijkertijd troost het haar dat haar zoontje karaktertrekken van zijn opa heeft en dat zij verhalen en foto’s kan blijven delen: ze wil hem leren dat zijn opa een vechter was en wie hij was vóór de ziekte.

Niki’s advies aan andere ouders die opvoeden met verlies is helder: geef jezelf de ruimte om alle emoties te voelen; rouw kent geen vaste tijdlijn. Het is geen schande als kinderen je verdriet zien — dat leert hen dat ook moeilijke gevoelens erbij horen.