Na twee miskramen brak vooral deze vraag van haar zoontje Ellens hart

In dit artikel:

Ellen en haar man werden in 2021 ouders van een zoon en wilden eind 2022 graag een tweede kindje. Een eerste zwangerschap eindigde na 6,5 weken in een miskraam. Daarna bleef een nieuwe zwangerschap uit. Onderzoeken in Nederland, waaronder bloed-, genetisch en fertiliteitsonderzoek, leverden geen duidelijke oorzaak op. Toen Ellen later spontaan zwanger werd, kreeg ze opnieuw een miskraam, ditmaal na zeven weken en met veel bloedverlies. De combinatie van het lichamelijke herstel, het verdriet en de zorg voor een peuter maakte de periode zwaar.

Omdat het stel zich in Nederland onvoldoende gehoord voelde, ging het in januari 2025 naar een kliniek in Duitsland. Daar werden opnieuw onderzoeken gedaan. Ellen bleek een extreem vitamine-D-tekort te hebben en de zaadkwaliteit van haar man was sterk verslechterd. Artsen adviseerden daarom ICSI. De behandeling was emotioneel en lichamelijk belastend, zonder garantie op succes. Hun zoontje vroeg ondertussen geregeld om een broertje of zusje, wat Ellen extra verdrietig en onzeker maakte.

Bij de eerste ICSI-poging werden zestien eicellen geoogst, maar bleef uiteindelijk één embryo over voor terugplaatsing. Ondanks een bloeding bleek Ellen zwanger. Door haar eerdere miskramen bleef de angst groot, totdat meerdere goede echo’s en de twintigwekenecho vertrouwen gaven. Na de geboorte van hun tweede kind voelde het gezin zich eindelijk compleet. Ellen hoopt dat er meer openheid komt over secundaire infertiliteit: de onvervulde wens voor een volgend kind wordt volgens haar vaak onderschat omdat iemand al ouder is.