'Na mijn abortus bleef het stil': waarom dit verlies volgens Femke ook een plek verdient

In dit artikel:

Ze ontwaakte in een witte ziekenhuiskamer met de geur van ontsmettingsmiddel, verdoofd en alleen. Femke Ellenbroek beschrijft hoe ze na de abortus het gevoel had dat er iets uit haar was weggenomen dat ze niet meteen kon benoemen. Van buiten oogde haar leven intact — een gezin, drie dochters, een man — maar innerlijk was ze langzaam weggeëbd. Kort na het overlijden van haar vader en beste vriendin raakten zij en haar man verder van elkaar verwijderd; praten over verdriet lukte niet meer.

In die kwetsbare periode raakte ze verbonden met een andere man. De relatie gaf haar een droombeeld van iets anders, en dat plaatje werd versterkt toen ze begin veertig onverwacht zwanger raakte. Eerst leek het bijna vanzelf te gaan: een echo, plannen voor een babykamer, een gedeelde blijdschap. Maar al snel drong de realiteit door en realiseerde ze zich dat ze de zwangerschap niet wilde. Paniek en berusting wisselden elkaar af; uiteindelijk nam ze — midden in de nacht — de beslissing tot een abortus.

De herinnering aan de dag zelf is fragmentarisch: het koele metaal van de brancard, een arts die vroeg of ze geen spijt zou krijgen, het ontwaken in dezelfde steriele stilte. In de following maanden voelde ze een rouw die zich niet openlijk mocht tonen. Op haar verjaardag stortte ze in, liggend op de vloer van haar huurwoning, huilend tot het stil werd. Het wat stierf was niet alleen het ongeboren leven, maar ook het beeld van wie ze dacht te moeten zijn.

Jaren later kon ze het eindelijk vertellen aan haar dochters tijdens een boswandeling. Ze sprak over de zwangerschap en de abortus, noemde het meisje Liva Famke en gaf zo het ongeboren leven en zichzelf een plaats. Die openheid bracht ruimte voor vragen en emoties; het gesprek maakte het verlies concreter en gaf een begin van heling.

Femke is nu abortuscoach. Vanuit haar eigen ervaring begeleidt ze vrouwen — niet om het verleden te wissen, maar om hun keuze met zachtheid, erkenning en ruimte voor rouw te dragen. Haar missie is stilte doorbreken en een veilige plek bieden waar verhalen gehoord en gedragen worden, zodat vrouwen kunnen rouwen, ademhalen en verder leven.