Moeder van gepest kind: 'School zei dat mijn dochter het zelf uitlokte'

In dit artikel:

Een moeder beschrijft hoe haar dochter op de basisschool door klasgenoten werd buitengesloten en gepest, en waarom zij denkt dat de achtergrond van ouders hier een rol in kan spelen. In groep 1–2 was haar dochter nog vaak welkom bij speelafspraken, maar vanaf groep 3 verdween die uitnodigingen. Naarmate ze ouder werd (groep 5–6) groeide het buitensluiten: kinderen bleven op afstand en gebruikten haar als uitlaatklep voor hun frustraties.

De moeder signaleert twee belangrijke oorzaken. Ten eerste projectie: de moeder van het pestmeisje vertelde ooit dat zijzelf vroeger gepest was en gaf haar kinderen impliciet toestemming om hardvochtig te zijn, omdat zij ervoer dat aardig zijn haar geen bescherming bood. Ten tweede het falen van de school: juf en directeur ontkenden aanvankelijk dat er sprake was van pesten, suggereerden dat het slachtoffer het zelf zou uitlokken en verwezen naar een niet-gebruikte pest- of protocollenkast. De moeder voelde zich weggezet als lastig en kreeg geen steun.

Toen de school niet ingreep, nam de ouder zelf initiatief: ze zocht contact met andere ouders en sprak actief mensen aan, wat voor tijdelijke rust zorgde. Ze waarschuwt andere ouders om hun eigen vroegere pijn niet op kinderen te projecteren en benadrukt dat een protocol in een la niet hetzelfde is als daadwerkelijke aanpak. Tegelijk erkent ze dat veel scholen tegenwoordig wél met pestcoördinatoren en stappenplannen werken.

Haar dochter is inmiddels 21 en heeft goede vrienden; de ervaring heeft de schrijfster aangezet tot actie. Ze publiceerde de roman Droommoord, waarin een alleenstaande moeder en pestproblematiek centraal staan, en zet zich in om het thema ‘ouderpijn’ bespreekbaar te maken binnen scholen en jeugdzorg. Voor meer informatie verwijst ze naar haar website.