Moeder Annelien (43) heeft de ziekte van Parkinson: 'Ik wil dingen doen nu het nog kan'

In dit artikel:

Parkinson is niet alleen een ziekte van ouderen; het is wereldwijd de snelst groeiende hersenaandoening en in Nederland krijgen dagelijks zeventien mensen de diagnose. Een van hen is Annelien Oosterbaan (43) uit Nederland, die tien jaar geleden, op 33‑jarige leeftijd en als moeder van drie jonge kinderen, onverwacht de ziekte kreeg.

Haar klachten begonnen tijdens het opereren als gynaecoloog: een stijf aanvoelende schouder die ze aanvankelijk als een sportblessure bestempelde. De diagnose Parkinson veranderde haar prioriteiten en levensritme. Waar haar identiteit voorheen sterk aan het werk was verbonden — lange dagen in het ziekenhuis — schoof ze haar gezin en lichamelijke fitheid naar de voorgrond. Ze wisselde haar intensieve klinische baan in voor een functie als verzekeringsarts met een veel gunstiger werk‑privébalans en is actiever gaan sporten om haar lijf zo goed mogelijk te ondersteunen.

Emoties en stress blijken voor haar de grootste uitlokkers van klachten: plotselinge spanning of haast kunnen leiden tot acuut trillende handen of een zwakke stem, waardoor alledaagse taken moeizamer verlopen. Dat levert frustratie en soms tranen op — ze voelt zich dan even onhandig als moeder — maar over het geheel ervaart ze meer mooie momenten dan verlies. Ze focust bewust op het nu en op het creëren van herinneringen: spontane uitjes, samen sporten of ’s avonds nog voetballen met de kinderen. “Waarom niet?” is een vraag die ze zichzelf vaak stelt als reden om dingen wél te doen.

Annelien is open over haar ziekte richting haar kinderen (nu vijf in totaal, de oudste drie zijn 14, 12 en 10). Ze betrekt hen in informatie en activiteiten rond Parkinson en is actief als ambassadeur voor Parkinson Nederland. De kinderen reageren overwegend positief en trots; ze helpen bij acties en controleren zelfs of mama haar sportschema volgt. Die openheid en haar krachtige houding maken dat de ziekte binnen het gezin minder zwaar valt.

Voor andere ouders met Parkinson heeft ze een duidelijk advies: het leven stopt niet met zo’n diagnose. Het vraagt aanpassingen en kan pittig zijn, maar veel blijft mogelijk als je daarop focust en dat ook uitdraagt naar de kinderen. Ze houdt hoop op meer onderzoek en benadrukt dat daar veel geld voor nodig is. Haar veerkracht, de steun van haar man en de liefde voor haar gezin geven haar vertrouwen in de toekomst.