Moeder (38) verruilt Nederlandse opvoeding voor Italiaanse: 'Hier draait alles om kinderen'
In dit artikel:
Jill Cairoli Cox (38) verhuisde zeventien jaar geleden naar Rome voor haar Italiaanse partner — een voormalig wereldkampioen motorcross — en bouwde daar met hem en hun twee zoons (6,5 en 1) een leven op waarin Nederlandse structuur en Italiaanse warmte samenkomen. Ze woont in Rome en de kinderen gaan naar een katholieke privéschool in een dorpje aan zee; les van nonnen, schooluniform en relatief strikte regels kenmerken die opleiding, maar de school toont ook veel flexibiliteit voor het werk van haar man, die voor wedstrijden de wereld rondreist.
Jill beschrijft haar eigen opvoedstijl als behoorlijk Nederlands: precies, met vaste ritmes en schema’s. Kleine hulpmiddelen zoals een slaapwekker (groen = opstaan, oranje = bijna ochtend, rood = slapen) en het labelen van jasjes en broodtrommels illustreren dat. Italiaanse vrienden vinden zulke gewoonten verrassend, maar waarderen het resultaat: goed slapende, ritmisch opgevoede kinderen. Tegelijkertijd neemt Jill elementen van de Italiaanse cultuur over: meer warmte, lichamelijkheid en zichtbare aandacht voor kinderen in het dagelijkse leven. In Italië voelen kinderen zich overal welkom; restaurants en openbare plekken stemmen vaak hun gedrag af op jonge gasten.
Culturele verschillen springen eruit. Italiaanse ouders zijn volgens Jill doorgaans beschermender en terughoudender bij risicovolle situaties: kinderen blijven vaker binnen bij slecht weer en krijgen eerder een jas aangedaan. Anderzijds is er in Italië een sterke familierelatie en veel respect richting ouders en grootouders, iets waar Jill zegt dat Nederlanders van kunnen leren. De schoolpraktijk — één juf van groep 3 tot 8 — ziet Jill als dubbel: continuïteit kan prettig zijn, maar als de match met de leerkracht slecht is, zit je daar jaren aan vast.
Taal en identiteit: de kinderen zijn in Italië geboren maar groeien meertalig op; Jill spreekt Nederlands met hen, en door reizen en de thuissituatie spreken ze ook Engels en Italiaans. Hoewel ze zich nog sterk Nederlands voelt — ze kijkt Nederlandse tv en luistert naar podcasts — merkt ze persoonlijke verandering: Nederlandservaringen blijven deel van haar, maar de Italiaanse manier van leven maakte haar zachter, attent en meer gericht op het hier en nu.
Uitdagingen blijven: het losse, minder geplande tempo van de Italiaanse cultuur vergt van haar leervermogen om perfectionisme en controle los te laten. Na de geboorte ervoer ze heimwee naar familie en steun in Nederland, maar het opvoeden in het buitenland heeft haar zelfstandigheid en vertrouwen vergroot. Ze is ervan overtuigd dat een internationaal gezin kinderen (en ouders) verrijkt: breder perspectief, taalkundige voorsprong en meer veerkracht.