Moeder (31) voedt dochter tweetalig op, maar loopt tegen pijnlijke reacties aan: 'Je mag niet met haar spelen'
In dit artikel:
Esther Cardenes‑Wasser (31) groeide op tussen Nederland en Spanje: haar vader is Spaans, haar moeder Nederlands en door het werk van haar moeder verhuisde het gezin vaak. Zelf verhuisde ze op haar achttiende definitief naar Nederland. Nu woont ze hier met haar bijna driejarige dochter Olivia en probeert ze haar op te voeden met elementen uit beide culturen. Esther zegt dat ze “er nooit helemaal bij hoort”, maar ziet het biculturele leven vooral als verrijking: het gaf haar een brede blik, nieuwsgierigheid en talenkennis.
Ze beschrijft concrete cultuurverschillen die het gezinsleven beïnvloeden. In Spanje zijn spontaniteit, warme saamhorigheid en gezamenlijke feesten (zoals lokale feria’s) normaal; men klopt makkelijk bij elkaar aan en opvoeden is vaak een gezamenlijk gebeuren. Nederland daarentegen is formeler en gestructureerder: afspraken, punctualiteit en meer opvoeden binnen het eigen huishouden zijn de norm. Esther wil Olivia juist beide kanten meegeven — de sociale warmte van Spanje én de praktische regelmaat van Nederland.
Binnen huis levert dat soms wrijving op. Haar Nederlandse partner hecht aan structuur en plannen; Esther prefereert meer spontaniteit. Ze proberen een middenweg te vinden: niet té strak maar ook niet té los. Daarnaast botst de meer traditionele Spaanse opvatting — waar ‘nee’ vaak een definitief antwoord is en er minder overleg is met kinderen — soms met moderne Nederlandse opvoedideeën zoals gentle parenting; dat begrijpt haar vader niet altijd.
Tweetaligheid is een bewuste keuze: Olivia spreekt Nederlands met haar vader en Spaans met Esther. Toch schakelt Esther buitenshuis vaak automatisch naar Nederlands, wat haar Spaansgebruik beperkt en ertoe leidt dat Olivia iets achterloopt in Spaans. Een vervelende ontmoeting in een speeltuin, waarbij een ander kind uitgesloten werd omdat het meisje “geen Nederlands sprak”, maakte Esther verdrietig en verhoogde haar terughoudendheid om Spaans te gebruiken in openbare situaties. Ondanks dat draagt Olivia volgens Esther een “Spaans karakter” en mag ze trots zijn op haar dubbele achtergrond. Het doel is dat ze uit beide culturen het beste meeneemt: sociale verbondenheid én punctualiteit.
Kort uitgebracht: het verhaal belicht de dagelijkse keuzes en spanningen van opvoeden tussen twee culturen — taal, sociale omgang, gezinsritme en hoe partners met verschillende culturele waarden daarbinnen samenwerken.
Redactionele aanrader: onderaan het artikel presenteert de redactie een selectie speelgoed dat spelen combineert met ontwikkeling — onder meer Stapelstein-stapelstenen, magnetische tegels, blankhouten latjes, een houten regenboog en een lichtgewicht kinderfiets — allemaal gericht op creativiteit, motoriek en ruimtelijk inzicht volgens Montessori‑achtige principes.