Met drie gezinnen op één berg op Ibiza: 'We voeden de kinderen echt samen op'
In dit artikel:
Pedagoog Romy van der Heide (33) verruilde Nederland tijdens en na de coronaperiode voor Ibiza. Samen met haar man Coen en hun zoontje Mateo (2,5) woont ze op een berg op het eiland op een terrein met meerdere huizen — ‘Tres Casas’ — waar ook haar ouders en het gezin van haar zus wonen. Het idee ontstond tijdens familiebijeenkomsten in coronatijd; omdat Romy en haar zus graag dicht bij hun ouders wilden zijn zodra kinderen kwamen, groeide het plan uit tot een gezamenlijke emigratie en het kopen van een plek waar iedereen wel een eigen huis heeft maar toch dichtbij elkaar leeft.
De families delen dagelijkse praktijken: vaste gezamenlijke maaltijden, samenbrengen en ophalen van kinderen bij opvang en school, en spontane momenten waarop men elkaar opvangt. Door die nabijheid groeien de kinderen op met neefjes en nichtjes als quasi-broertjes en -zusjes en spelen meerdere generaties een directe rol in de opvoeding. Romy ervaart hoe praktisch die gemeenschap is: wanneer zij alleen met Mateo is, kan haar zus afspreken om even langs te komen, en toen haar zus beviel vervulde de familie vrijwel alle taken die in Nederland vaak door kraamzorg gedaan worden.
Romy benadrukt dat het systeem niet alleen gemak biedt maar ook emotionele steun. Als pedagoog ziet ze dat veel ouders streven naar perfectie, terwijl het juist waardevol is dat kinderen zien dat volwassenen fouten maken en daar verantwoordelijkheid voor nemen. Voor haar maakt het delen van zorgtaken het ouderschap draaglijker: de ‘emmer’ loopt minder snel over en frustratiemomenten verminderen zodra je op anderen kunt terugvallen. Tegelijk erkent ze dat wonen met familie intensiever is dan elkaar eenmaal per week zien — je ziet elkaars leven meer, wat conflicten sneller zichtbaar maakt maar ook sneller oplosbaar.
Niet alles is idyllisch. Romy noemt praktische nadelen zoals het missen van Nederlandse winkels (zoals HEMA), het opnieuw moeten opbouwen van een sociaal leven en het gevoel soms op twee plekken tegelijk te willen zijn. Ook ervoeren ze dat aankoop- en bureaucratische processen op Ibiza traag kunnen verlopen. Toch wegen de dagelijkse kleine geluksmomenten en het idee dat ze op de juiste plek wonen voor hen zwaarder.
Als advies voor andere ouders benadrukt Romy dat je niet per se hoeft te verhuizen om van dit idee te profiteren; het begint met hulp durven vragen en kleine vormen van onderlinge steun: samen spelen, carpoolen of eens oppassen. Haar ervaring op Ibiza illustreert hoe een hechte familie- of buurtgemeenschap het ouder-zijn kan verlichten en kinderen meerdere rolmodellen kan bieden — kortom: voor haar leeft het gezegde it takes a village to raise a child.