'Meester, heeft u misschien 20 euro?' Over Soraya (18) en wat armoede met jongeren doet

In dit artikel:

Lucas Westerbeek, ooit docent Nederlands op twee scholen in de beter gesitueerde delen van een grote stad, werkt nu als mentor en stagebegeleider op een praktijkschool voor 16‑ tot 18‑jarigen. Hij startte ook stichting De Frisse Blik voor mediawijsheidsprojecten, maar het zijn vooral de levens van zijn huidige leerlingen die hem bezighouden. In zijn column vertelt hij over Soraya (18), een meisje dat hij twee jaar eerder begeleidde en dat maandenlang uit beeld was nadat hij kort kreeg te horen dat haar moeder was overleden.

Soraya groeide op in een klein appartement zonder lift, met een chronisch zieke moeder en een afwezige vader. Op school en stage (supermarkt, verzorgingshuis) viel ze op door haar warmte en geduld met oudere klanten, maar ze kwam vaak te laat of helemaal niet opdagen, waardoor werkgevers haar onbetrouwbaar vonden. Na de dood van haar moeder leefde ze tijdelijk thuis; haar zus zou een jongerenwoning krijgen en Soraya moest begeleid gaan wonen. Die aanvraag werd echter door de GGD afgewezen, waardoor het traject ingewikkelder werd en zij een coach kreeg.

Tijdens een plotselinge telefoontje vroeg Soraya uiteindelijk om twintig euro voor boodschappen, met de belofte het de volgende dag terug te storten. Westerbeek worstelt met de vraag of hij als mentor geld moet lenen: hij wil helpen maar wil leerlingen ook geen financiële afhankelijkheid opleggen. Hij besluit haar een tikkie te sturen, maar ziet later dat de terugbetaling nog niet is gedaan — en maakt zich zorgen dat zij uit schaamte niet meer zal durven bellen als ze niet kan terugbetalen.

Het verhaal schetst de dagelijkse realiteit van kwetsbare jongeren: liefdevolle contacten en praktische talenten staan tegenover armoede, rouw en bureaucratische obstakels, en vormen voor begeleiders soms pijnlijke morele keuzes.