Meer driftbuien sinds school weer begonnen is? Volgens een expert komt dat hierdoor

In dit artikel:

Driftbuien, huilbuien en eindeloze discussies over sokken of ontbijt nemen na de zomervakantie vaak toe. Volgens therapeut en neurowetenschapper Robyn Gobbel betekent dit niet automatisch dat een kind opstandig of ongemotiveerd is. De overgang naar een nieuw schooljaar vraagt veel van het brein en het zenuwstelsel: kinderen moeten wennen aan nieuwe leraren, lokalen, klasgenoten, regels en een vroeg ritme. Daarnaast moeten ze de hele dag opletten, luisteren, stilzitten, samenwerken en hun emoties reguleren.

Nieuwe situaties kosten meer mentale energie dan vertrouwde omstandigheden. Slecht slapen, honger of een vervelende ervaring kunnen de spanning verder verhogen. Wanneer het zenuwstelsel overbelast raakt, kan een kind in een beschermingsstand komen. Een weigering, boze reactie of huilbui is dan vaak een signaal dat de draagkracht op is. De aanleiding – zoals een verkeerde beker of een broek die niet goed voelt – is meestal niet de echte oorzaak.

Dat verklaart ook waarom sommige kinderen zich op school voorbeeldig gedragen, maar thuis volledig instorten. School vraagt de hele dag zelfbeheersing. Thuis, bij een vertrouwde ouder, durft de opgebouwde spanning eruit te komen. Dat is zwaar voor ouders, maar kan er ook op wijzen dat een kind zich thuis veilig voelt.

Gobbel raadt aan om tijdens een escalatie niet meteen te preken, gevoelens weg te redeneren of oplossingen aan te dragen. Zinnen als dat school gisteren nog leuk was of dat het probleem wel meevalt, sluiten onvoldoende aan bij wat het kind op dat moment ervaart. Ouders kunnen beter twee boodschappen combineren: erkennen dat iets moeilijk is én vertrouwen uitspreken dat het kind ermee kan leren omgaan. Eerst moet de spanning zakken; daarna is er ruimte voor een gesprek, knuffel of praktische oplossing.

Een vaste aanpak werkt niet voor ieder kind, maar kleine aanpassingen kunnen helpen. Ouders kunnen hun kind rustig wakker maken, het licht geleidelijk aandoen, een visueel ochtendritueel gebruiken of het ontbijt aangenamer maken met muziek. Ook helpt het wanneer ouders hun eigen stress beperken door bijvoorbeeld eerder op te staan, zich vooraf klaar te maken of spullen de avond ervoor klaar te leggen. Een rustige ouder kan een overprikkeld kind beter ondersteunen.

Als een kind tijdens een ochtend volledig overstuur raakt, is het belangrijkste volgens Gobbel dat iedereen veilig blijft. Ouders hoeven geen perfecte kalmte te tonen, maar kunnen wel hun eigen spanning opmerken, ademhalen en letten op hun stem en lichaamstaal. Pas wanneer het kind weer ontspant, komen geruststelling, water of lichamelijk contact vaak beter binnen.

Blijven de problemen na meerdere weken even ernstig, nemen ze toe of doen ze zich ook op school voor, dan is overleg met de leerkracht verstandig. Ouders kunnen vanuit samenwerking vertellen wat zij thuis zien en vragen wat de leerkracht in de klas merkt. Samen kunnen zij bepalen welke ondersteuning nodig is. Hulp inschakelen betekent niet dat er meteen iets ernstigs aan de hand is, maar voorkomt dat gezinnen onnodig lang blijven worstelen. Een driftbui kan daardoor worden gezien als een uiting van overbelasting, niet alleen als bewust dwars gedrag.