Marloes kreeg borstkanker met 2 jonge kinderen: 'Toen ze vroegen of ik moeder was, brak ik'
In dit artikel:
Marloes, haar man Remon en dochters Mila (7) en Evi (5) waren een gewoon gezin dat genoot van samen ontbijten, spelletjes en uitstapjes — tot eind 2024 hun leven ineens anders werd toen bij Marloes borstkanker werd vastgesteld. Nadat ze een bult voelde en zich liet onderzoeken, volgden snel een mammografie, echo en punctie; tijdens een vakantie kwam de definitieve diagnose. Thuis aan de keukentafel vertelden ze het aan de kinderen: beide meisjes reageerden op hun eigen manier, waarbij Evi zei: “de tranen zitten in mijn hoofd.”
Het behandelingspad verliep snel: binnen weken een operatie, gevolgd door bestralingen, immunotherapie en zestien chemokuren — vier daarvan vooral zwaar. Marloes beschrijft hoe ze zich erdoorheen sloeg met een nuchtere instelling: “het is wat het is” en het gezin probeerde zo veel mogelijk het gewone leven vast te houden. De dochters werden betrokken bij wat er gebeurde; toen Marloes haar haar verloor, knipten zij het af, wat het proces draaglijker en gezamenlijk maakte. Tegelijk worstelde Marloes met afhankelijkheid: simpele taken als kinderen naar school brengen of koken waren niet altijd mogelijk, en dat vond ze moeilijk.
Inmiddels is Marloes schoon verklaard en blijft ze onder controle. De ervaring heeft haar prioriteiten verschoven: alle overbodige druk viel weg en de kern — haar gezin — bleef over. Daardoor groeit het verlangen om het leven te vieren; in september staat een groot feest gepland voor hun tienjarig huwelijk. Ook de Opkikkerdag, een speciale dag vol verrassingen voor gezinnen met ziekte-ervaringen (georganiseerd door Stichting Opkikker), kwam precies op het goede moment. Marloes twijfelde eerst of het wel voor hen bedoeld was, maar concludeerde: “Ik verdien dit” — de dag gaf de kinderen en ouders even onbezorgd plezier. Ze deden onder andere een dansworkshop, fotoshoot en circusactiviteiten, werden verrast door een limousine en beleefden koninklijke scènes in een kasteel. Het samen lachen en spelen is wat haar het meest bijbleef.
De ziekteperiode leerde het gezin vooral hoe waardevol alledaagse, gedeelde momenten zijn. De Opkikkerdag bood een broodnodige adempauze om even nergens anders aan te denken en het samenzijn te vieren, iets waar ze nog lang met warmte op terugkijken.