Marloes: 'Ik zei één onschuldig zinnetje tegen mijn dochter, daar had ik de rest van de dag spijt van'

In dit artikel:

Marloes (36) merkte op een zaterdagochtend opnieuw hoe letterlijk jonge kinderen taal kunnen nemen. Haar vijfjarige dochter Lucy stelde vanaf het ontbijt onafgebroken vragen, vroeg steeds om snoep en had hulp nodig bij alledaagse problemen, terwijl Marloes’ geduld steeds verder opraakte.

Toen Lucy voor de zoveelste keer om een snoepje vroeg en een appel weigerde, zei Marloes uit irritatie: „Ik krijg echt een bult van je. Zie je hem al groeien?” Ze bedoelde daarmee dat Lucy haar mateloos op de proef stelde, maar haar dochter nam de uitspraak letterlijk. Nadat Marloes voor de grap had gezegd dat de bult er bijna zat, begon Lucy haar moeders lichaam aandachtig te onderzoeken.

Een halfuur later wilde Lucy weten waar de bult was gebleven. Marloes legde uit dat er nooit echt een bult was geweest en dat volwassenen die uitdrukking gebruiken wanneer iemand irritant doet. Dat leidde meteen tot een nieuwe vraag: vond Marloes haar dochter dan irritant? Ze probeerde het verschil uit te leggen tussen irritant zijn en soms irritant gedrag vertonen.

Daarmee was het onderwerp niet voorbij. Lucy zocht de bult tijdens de lunch, bij het opruimen en zelfs vanuit de badkamer. Ook in de supermarkt probeerde ze onder Marloes’ jas te kijken, tot vermaak van een andere klant. Lucy was niet bang, maar vooral nieuwsgierig omdat haar moeder haar een lichamelijke afwijking had beloofd.

Voor Marloes werd het een aanleiding om na te denken over andere beeldspraken die ze achteloos gebruikt, zoals „een punthoofd krijgen” of „een rib uit mijn lijf kosten”. ’s Avonds vroeg Lucy of de bult de volgende dag terug zou komen als ze opnieuw irritant deed. Marloes grapte dat ze misschien maar een neppe bult moest maken om haar dochter wat rustiger te krijgen. De anekdote onderstreept hoe zorgvuldig ouders met figuurlijke taal moeten omgaan bij jonge kinderen, die woorden vaak letterlijk interpreteren.