Marjonne: 'Al die ongevraagde adviezen laten me juist voelen alsof ik een slechte moeder ben'

In dit artikel:

Marjonne is alleenstaande moeder van Boris (4). Toen Boris bijna twee was, vertrok zijn vader en sindsdien is er geen contact meer. Sindsdien keerde zijn verlatingsangst terug: waar hij eerder goed naar opvang kon, ontstonden na het vertrek van zijn vader heftige huilbuien en paniek bij afscheid. De situatie escaleerde soms zo dat Marjonne halverwege haar werk werd gebeld om hem op te halen.

Het probleem verplaatste zich naar school: zes maanden na de start verloopt elke ochtend chaotisch, met vastklampen, geroep en veel tranen — en het breekt steeds het hart van zijn moeder om weg te lopen. Naast de praktische belasting (werkonderbrekingen, dagelijkse emotionele stress) ervaart Marjonne vooral sociale druk door talloze ongevraagde adviezen van anderen (“je moet snel afscheid nemen” e.d.). Die adviezen maken haar onzeker en geven haar het gevoel een slechte moeder te zijn. Ze vraagt mensen te stoppen met oplossingen opdringen en liever belangstelling te tonen: vragen hoe het voor haar is of gewoon even luisteren.

Korte context: verlatingsangst komt vaker voor bij jonge kinderen na ingrijpende veranderingen en reageert vaak goed op geduld, duidelijke routines en afstemming met opvang/school. Marjonne benadrukt dat steun en begrip van andere ouders of een netwerk veel meer helpen dan snelle tips. Ondertussen verwijst de tekst ook kort naar een apart interview met actrice Vivienne van den Assem over kwetsbaarheid in het ouderschap.