Marion: 'Na jaren proberen was onze ivf-poging eindelijk geslaagd, maar ik was niet meteen blij'

In dit artikel:

Marion (39) en haar man Patrick (43) doorliepen ruim twee jaar vruchtbaarheidsbehandelingen voordat ze hoorden dat Marion opnieuw zwanger was. Na negen mislukte iui-pogingen schakelden de artsen over op ivf. In eerste instantie leek het somber: bij een punctie in het Tergooi Ziekenhuis (Blaricum) waren er geen bruikbare eicellen te vinden, later volgde alsnog een punctie in de zomer van 2018 waarbij twee eiblaasjes werden gevonden — één ervan erg klein. Uiteindelijk leverde de behandeling maar één eicel op; na bevruchting bleef er ook slechts één embryo over. Toch besloot het VU in Amsterdam de terugplaatsing door te zetten en dat embryo ontwikkelde zich voldoende om te implanteren.

Toen Marion twee weken na de terugplaatsing thuis een zelftest deed, gaf die direct aan dat ze één tot twee weken zwanger was. De bloedwaardes toonden wel een stijging van hCG, maar de fertiliteitsarts bleef voorzichtig en wilde opnieuw testen. Marion kon de onzekerheid niet verdragen en liet nog diezelfde week bloed prikken; dat leverde de bevestiging op. In plaats van euforie voelden Marion en Patrick vooral ongeloof en terughoudendheid: na jaren van hopen en teleurstellingen konden ze moeilijk vertrouwen dat het nu wél zou lukken. Hun huisarts stelde gerust dat zulke gemengde gevoelens normaal zijn na een lang traject.

Marion reflecteert op het traject: bij eerdere pogingen bleek er geen medische reden waarom zwanger worden onmogelijk zou zijn, maar de herhaalde mislukte iui’s en de zwakke eicelproductie maakten het zwaar. Ze beschrijft de teleurstelling toen artsen aanvankelijk meldden dat er niets te halen viel, en de schok toen later toch één eicel en uiteindelijk één embryo vrijkwam — door de arts omschreven als een “gouden ei” waaruit een prachtig embryo ontstond. Haar eerste dochter Charlotte (nu acht), die geboren werd na een eerdere iui, maakte het gezin al bekend met ziekenhuisbezoeken; ook zij wist op jonge leeftijd wat er speelde.

Pas na de twintigwekenecho en de NIPT-resultaten kon Marion haar angst loslaten en echt van de zwangerschap genieten. Ze worstelde aanvankelijk met schuldgevoel omdat ze niet meteen intens blij was, maar inmiddels noemt ze dochter Rosalie hun “wonderkind” en ervaart ze diepe liefde. Marion benadrukt dat zij en Patrick gedurende het hele proces nuchter en hoopvol bleven; die houding heeft volgens haar hun relatie geholpen en stress beperkt. Achteraf kijkt ze positief terug op het traject en zegt dat ze, als ze jonger was, het zo opnieuw zou doen.

Praktische kant: ivf verliep via Tergooi Ziekenhuis en VU Medisch Centrum, met hormoonprikken, puncties en nauwgezette monitoring van follikels en hCG-waarden. Het verhaal illustreert niet alleen medische onzekerheid, maar ook de emotionele wisselwerking tussen hoop, teleurstelling en uiteindelijk herstel van vertrouwen tijdens vruchtbaarheidsbehandelingen.