Marijn: 'Ik krijg de huurster mijn huis niet uit, dus noodgedwongen logeer ik bij mijn moeder'

In dit artikel:

Marijn (37) werkte ooit als jurist en verdiende goed met het samenvoegen van hypotheken, maar voelde zich er moreel ontevreden over en besloot op haar 33e de juridische carrière vaarwel te zeggen om verhalen van mensen te gaan schrijven. Ze had wel gespaard en een klein appartement gekocht, dat ze later verhuurde om financieel lucht te krijgen toen ze koos voor een meer onzekere freelancebaan. Een paar maanden gezelschap houden voor de vader van een kennis inspireerde haar om levensverhalen op te tekenen; die biografieën brachten echter te weinig op om de hypotheek van 1.150 euro te dragen.

Tijdens die periode ontmoette ze Rogier, een meubelmaker; ze trokken samen en kregen een dochter, Loïs. Zwangerschapsverlof en de daaruit voortvloeiende daling van inkomsten (ongeveer 1.000 euro zwangerschapsuitkering) maakten haar financiële situatie precair. Tegelijkertijd overleed haar vader terwijl ze zwanger was — hij had in de crisis van 2008 veel van het familievermogen verloren door mislukte vastgoedinvesteringen — en later ging ze uit elkaar met Rogier. Als alleenstaande ouder heeft ze sindsdien dubbele lasten en mist ze veel tijd met haar dochter doordat de zorg verdeeld is.

Problemen stapelden zich op toen haar huurster weigerde het appartement te verlaten; daardoor kan Marijn het pand niet zelf betrekken en komt ze niet in aanmerking voor sociale huur omdat het bovengemiddelde vermogen bevat. Ze logeert daarom om de beurt bij haar moeder en vrienden. Gelukkig kreeg ze gesubsidieerde rechtsbijstand voor de zaak tegen de huurster, iets wat haar mentale ruimte geeft om te schrijven.

Recentelijk publiceerde ze haar eerste onderzoeksstuk in een serie op een bekend journalistiek platform. Ze verdiept zich nu in wobben (inzageprocedures bij de overheid), waarin haar juristische achtergrond van pas komt. Haar doel is stabiel inkomen verdienen met het werk dat ze zinnig vindt, haar huis terugkrijgen zodat zij en Loïs kunnen settelen, en af en toe het gevoel hebben zelf te kunnen bijdragen zonder geldzorgen. Haar verhaal illustreert grotere thema’s: de kwetsbaarheid van zzp’ers, de nasleep van de huizencrisis en de krappe woningmarkt voor alleenstaande ouders.