Marieke (40) en Simon verkochten bijna alles en reizen met hun peuter (2) richting Zuid-Afrika

In dit artikel:

Marieke Leijendekker (40) en Simon (48) verkochten hun bedrijf, huis, auto’s en veel van hun bezittingen om samen met hun tweejarige zoon Sep voor onbepaalde tijd per vrachtwagen van Groningen naar Zuid-Afrika te reizen. Hun oorspronkelijke droom was om via de westkust van Afrika naar Kaapstad te rijden en onderweg te ontdekken waar ze zich mogelijk willen vestigen. Ze zoeken een plek met veel natuur, vrijheid en ruimte, waar Sep buiten kan opgroeien zonder voortdurend prestatiedruk of schermen om zich heen.

De komst van Sep was voor het stel geen reden om de plannen uit te stellen, maar juist om ze sneller uit te voeren. Ze willen bewust meemaken hoe hij opgroeit en meer tijd als gezin doorbrengen. Volgens hen heeft een jong kind vooral liefde, veiligheid, zijn ouders en vertrouwde spullen nodig. Sep reisde al als baby mee naar onder meer Egypte, Zambia, Indonesië en verschillende Europese landen. Inmiddels is de vrachtwagen zijn huis; waar die staat, is voor hem minder belangrijk dan dat zijn ouders er zijn.

De voorbereiding duurde bijna twee jaar. Het gezin liet zich adviseren door de GGD, tropenartsen en het UMCG, begon vroeg met vaccineren en nam medische benodigdheden en preventieve medicatie mee. Na medisch advies veranderden ze de route. De westkust van Afrika vonden ze met een jong kind te risicovol vanwege malaria, beperkte medische voorzieningen en afgelegen gebieden. Daarom reizen ze via Griekenland, Irak en Oman naar Kenia, waarna ze zuidwaarts willen rijden. Visa, verzekeringen, voertuigregels en verplichte uitrusting vergden veel extra uitzoekwerk. Met een satelliettelefoon en Starlink kunnen ze vrijwel overal contact opnemen of hulp inschakelen.

Het gezin probeert avontuurlijk te blijven zonder onnodige risico’s te nemen. Op reis hanteren ze weinig vaste schema’s en passen ze zich aan Sep aan. Hij blijkt vrolijk, flexibel en makkelijk mee te reizen. Doordat er geen werkagenda of afspraken zijn, hoeft hij nauwelijks in een strak ritme te passen. Zijn open houding helpt bovendien bij het contact met mensen onderweg: met zwaaien en lachen legt hij gemakkelijk verbinding, ondanks taal- en cultuurverschillen.

De grootste uitdaging blijkt niet Sep, maar de Iveco-vrachtwagen, die regelmatig technische problemen heeft. Het leven op twaalf vierkante meter en de stress van pech, hitte en slaapgebrek stellen het stel soms op de proef. Tegelijkertijd praten ze meer over hun gevoelens, hun zoon en hun toekomst. Ze ervaren dat hun relatie sterker is geworden en dat ze beter als team functioneren wanneer het tegenzit.

Voor Marieke draait het avontuur uiteindelijk niet alleen om reizen. Ze wil andere ouders meegeven dat een kind niet automatisch het einde van hun eigen dromen hoeft te betekenen. Plannen kunnen door de komst van kinderen veranderen en soms kleiner of langzamer worden uitgevoerd, maar volgens haar is aanpassen iets anders dan opgeven.