Margaux (35) emigreerde met haar gezin naar Kenia: 'Hier lukt het me pas om de spelende, creatieve moeder te zijn die ik ben'
In dit artikel:
Margaux Dobber (35) verhuisde met haar man en dochter Celine naar Nairobi, Kenia, omdat ze hun kind een leven wilden geven met meer contact met andere culturen en de natuur. De beslissing ontstond aanvankelijk rationeel — haar partner had al familiebanden en eerdere verblijven in Kenia — maar kreeg extra kracht toen Margaux zwanger was. Toen Celine anderhalf was, maakten ze de stap en lieten ze hun koophuis, vaste banen en auto in Nederland achter.
De verhuizing bracht veel praktische hindernissen: vervoer, verzekeringen, bankzaken, huisvesting en werk zoeken vroegen veel tijd en organisatie. Toch beschouwt Margaux die periode achteraf als een boost. In Nairobi vonden ze een internationale mix van bewoners en een expat- en lokale gemeenschap die verschilde van wat ze in Nederland kenden. Ze kozen bewust voor een groener, rustiger stadsdeel met meer woonruimte.
Opvoeden in Kenia ervaart Margaux als wezenlijk anders. Celine groeit op tussen kinderen van veel nationaliteiten en leert verbinding te maken los van uiterlijkheden of religie. Het dagelijkse leven is meer gemeenschappelijk: buren en familie helpen elkaar in huishouden en opvoeding, en het is hier heel normaal om meerdere dagen per week hulp in huis te hebben. Margaux ziet de nanny’s als een verlengstuk van het gezin en vindt dat dit veel vertrouwen en vrijheid geeft.
De nieuwe levensstijl betekende tevens dat Margaux afstand nam van de Nederlandse prestatiedruk en strak geplande dagen. Haar ritme veranderde naar eenvoudiger, meer natuurgebonden patronen: vroeg opstaan, in de tuin werken en bewuster aanwezig en spelend zijn met haar dochter. Ze zegt dat ze hierdoor de spelende, creatieve moeder is geworden die ze wilde zijn: “Ik leef hier echt in de wereld van onze dochter.”
School- en opvoedingspraktijken vielen Margaux op: scholen dragen vaak expliciete waarden (zoals “aim higher”), er is meer discipline en hiërarchie tussen leerlingen en docenten, maar ook veel vreugde — zingen en dansen zijn vanzelfsprekend. Kinderen leren naast basisvakken praktische vaardigheden en hygiëne; ze zijn vaak zelfredzaam, gaan vroeg naar school en spelen vooral buiten. Westerse comfortartikelen zoals kinderwagens en speentjes zijn minder dominant; dragen in doeken en eenvoudiger speelgoed komen veel voor.
Margaux benadrukt dat leven in Kenia minder gemaskerd aanvoelt: mensen praten meer met elkaar, zijn verbonden met de natuur en leven van wat het land biedt. Ze verwacht en ervaart veel warmte en puurheid en is inmiddels zwanger van haar tweede kind.
Haar advies aan ouders die emigratie overwegen: wees eerlijk tegenover jezelf en onderschat de impact niet. Emigreren is meer dan avontuur en vergt veel papierwerk, doorzettingsvermogen en het vermogen om zelf nieuwe sociale netwerken op te bouwen. Romantisering van het buitenland kan teleurstellen; toch vindt Margaux dat proberen waardevol is — zelfs als het niet helemaal lukt.
Kort gezegd: voor dit gezin bood Nairobi een ruimer cultureel perspectief, een losse levenshouding en meer gemeenschapsondersteuning in de opvoeding, maar het vergde ook moed, voorbereiding en het loslaten van Nederlandse gewoonten.