Lois (32) vertelt openhartig over haar kinderwens als single vrouw: 'Wat als ik geen partner vind?'

In dit artikel:

Lois (32) wil al bijna haar hele leven moeder worden. Die behoefte ontstond vroeg en bleef constant, ook toen haar relatieleven niet meeviel: ze is vaak single geweest en heeft nooit een duurzame partner gevonden met wie ze een gezin kon vormen. Dat maakt het verlangen naar kinderen ingewikkeld en roept soms verdriet op, ook al voelt ze geen jaloezie tegenover anderen en geniet ze van de kinderen in haar omgeving.

Praktisch en emotioneel weegt ze opties af. Solo-ouderschap via een donor of medische hulp staat voor haar als mogelijkheid open, maar ze ziet het niet als een makkelijke uitweg: een kind opvoeden is een blijvende verantwoordelijkheid die je normaal deelt met een partner. Financiële zekerheid, combinatie van werk en zorg, dagelijkse logistiek en het alleen dragen van moeilijke levensfases zijn belangrijke zorgen. Tegelijk benadrukt ze dat ze veel liefde kan geven: “Ik heb enorm veel liefde te geven,” zegt ze, en ze gelooft dat ze een liefdevolle, stabiele ouder kan zijn.

Toch blijft de voorkeur om samen een gezin te stichten. Ze wil een partner met dezelfde waarden over opvoeding en zorg; gezelligheid alleen is niet genoeg. De druk voelt vooral intern door haar leeftijd—ze is 32 en merkt dat het idee dat de tijd dringt soms opspeelt—maar ze relativeert dat ook: er kan veel veranderen in zes jaar. Daarom overweegt ze ook eicellen laten invriezen als manier om meer tijd en mogelijkheden te creëren.

Lois heeft een ondersteunend netwerk van vrienden en familie waarmee ze open kan praten, wat haar helpt bij de afwegingen. Ze worstelt met tegenstrijdige gevoelens: hoop op een klassiek gezinsleven, realisme over praktische uitdagingen en het langzaam loslaten van een concreet beeld van dat gezin. Voor nu houdt ze opties open en laat ze de toekomst grotendeels aan het leven over.