Lindsey (37) onderging een hersenoperatie om alleenstaande moeder te worden: 'Op veel momenten voel ik me extra krachtig en trots'
In dit artikel:
Lindsey Van Nuenen (37) besloot enkele jaren geleden dat ze niet wilde wachten op de “juiste” partner om moeder te worden en koos bewust voor alleenstaand ouderschap. Haar kinderwens speelde al op haar dertigste, maar omdat ze vond dat ouderschap een weloverwogen keuze moet zijn en niet van toeval mag afhangen, nam ze het proces zelf in handen. Een belangrijk obstakel waren haar ernstige hoofdpijnklachten waarvoor ze medicatie gebruikte die niet te combineren was met een zwangerschap. Om later volledig voor een kind te kunnen zorgen, liet ze zich opereren aan haar hersenen en onderging daarna een herstelperiode.
Na de revalidatie meldde Lindsey zich bij een fertiliteitskliniek. In 2024, na een jaar herstel, startte ze met behandeling en werd bij de eerste poging zwanger. Haar zoon Breth werd in december 2024 geboren. Lindsey ervaart het moederschap als natuurlijk en vormt inmiddels een hechte band met haar zoon; ze beschrijft hem als makkelijk en geniet van kleine dagelijkse momenten die haar kracht en trots geven.
De reacties uit haar omgeving waren voornamelijk positief en nieuwsgierig; familie en vrienden wisten van haar plan en steunden de keuze. Toch kreeg ze ook een prikkelende opmerking van iemand die vroeg of een kind niet altijd een vader nodig heeft. Lindsey weerlegt dat door te stellen dat een kind vooral een ouder nodig heeft die er volledig voor gaat — liever één toegewijde ouder dan twee in een instabiele situatie. Ze ondervindt bovendien praktische hinder van maatschappelijke veronderstellingen over gezinnen, zoals formulieren die automatisch uitgaan van een vader.
Om Breth later helder te kunnen uitleggen waarom hun gezin anders is, maakte Lindsey diverse persoonlijke materialen: een kinderboek waarin ze haar keuze eenvoudig uitlegt, een ‘doos voor later’ met documenten en het dagboek dat ze vanaf het begin van het traject bijhield, en een speciaal e-mailadres waarin ze herinneringen en mijlpalen voor hem bewaart. Deze middelen hebben als doel te benadrukken dat zijn komst bewust en uit liefde plaatsvond.
Lindsey benadrukt dat bewust alleenstaand ouderschap geen impulsieve stap is: financiële stabiliteit, een betrouwbaar sociaal netwerk en realistische zelfreflectie over je veerkracht zijn cruciaal. Zelf zegt ze de middelen te hebben om de zorg te dragen, maar ook slim met aankopen om te gaan. Haar advies aan anderen is om grondig na te denken, eerlijk te zijn over je mogelijkheden en te zorgen voor een vangnet.
Haar conclusie is persoonlijk en stellig: het vaderschap ontbreekt niet aan waarde, maar een kind heeft bovenal een ouder nodig die volledig voor hem gaat; voor Lindsey blijkt die keuze de beste beslissing te zijn die ze heeft gemaakt.