Lianne: 'Moet ik me zorgen maken dat ik het niet volhoud, zo lang reizen met een kind?'

In dit artikel:

Freelance redacteur Lianne Kooistra, net uit een relatie en moeder van een peuter, zet zich met haar dochter in een camper om langere tijd door Europa te trekken. Ze wil volop tijd met haar kind doorbrengen voordat school begint, zonder vaste agenda, en schrijft in columns over het zoeken naar een nieuw ritme, ontmoetingen onderweg en de alledaagse momenten — van speelpleintjes tot lange autoritten.

Rondom haar keuze hoort ze veel scepsis: op een feestje waarschuwen mensen dat het ‘de héle dag met alleen een kind’ zijn zwaar zal vallen. Kooistra herkent die reacties als projecties van andermans angsten en benadrukt het onderscheid: het is hún beeld van ouderschap, niet het hare. Zij ziet deze periode juist als een kans op onverdeelde aandacht en vrijheid, en verwacht dat sociale contacten en nieuwe ontmoetingen blijven bestaan, althans in andere vormen.

Soms knagen twijfels alsnog, vooral ’s nachts als to-do-lijsten het hoofd vullen. Dan loopt ze tegen hetzelfde patroon aan dat ze eerder meemaakte: commentaar in de trant van ‘wacht maar’ toen ze genoot van haar kraamtijd — voorspellingen die niet uitkwamen. Ze vindt herkenning in een Instagrampost van Milou Deelen over hoe snel prille moederblijdschap wordt bekritiseerd.

Praktische momenten illustreren haar keuze: tijdens een lange autorit improviseert ze verhalen met haar dochter — een kip, een prullenbak, een bioscoop en een paarse dino — en geniet van die eenvoudige, verbindende uren. Die kleine avonturen versterken haar overtuiging dat dit traject de juiste is, ondanks logistieke kopzorgen. Ze kijkt uit naar de camperritten en het samen onderweg zijn, nieuwsgierig naar wat ze onderweg zullen vinden. Volgen kan ook via haar Instagram.