Leonie: 'Op mijn rekening staat nog 19 cent, nadat ik gister pizza's had besteld'
In dit artikel:
Leonie (33) is alleenstaande moeder en juf van groep 3 van twee kinderen: Liam (9) en Loïs (7). Sinds haar scheiding komt ze financieel rond, maar haar koopgedrag zorgt voor zorgen: ze koopt vaak kleding en schoenen, vooral voor de kinderen, en bestelt regelmatig eten. Daardoor staat haar betaalrekening vaak bijna leeg; ze heeft momenteel nog maar €0,19 en een spaartegoed van €75 (recent opgegaan aan een nieuwe afwasmachine van €395). Ze mag tot €500 rood staan.
Inkomen en uitgaven: Leonie werkt drie dagen per week en verdient netto circa €1.350. Daarnaast ontvangt ze €250 kinderalimentatie en verschillende toeslagen, wat haar totale maandinkomen op ongeveer €1.950 brengt. Haar vaste lasten (inclusief sportclubs) zijn ongeveer €1.400, waardoor er in theorie ruimte is om maandelijks €150–€200 te sparen. In de praktijk slokt uitgeven aan kleding, schoenen en buiten de deur eten die buffer op: sushi en veel bestellingen kunnen al snel €175 per maand kosten, en kinderbijslag wordt elk kwartaal vrijwel volledig aan seizoenskleding besteed.
Achtergrond en emotie: Leonie noemt zichzelf van huis uit iemand die vergadert met geld; haar moeder groeide op in de bijstand en leerde haar voorzichtig met geld om te gaan. Die schaarste en het gevoel van uitsluiting op school (zij en haar zus werden gepest om goedkope kleding) verklaren deels waarom ze nu extra wil geven aan haar kinderen. Tijdens haar huwelijk veroorzaakten haar uitgaven vaak ruzie; na de scheiding is de verantwoordelijkheid helemaal bij haar komen te liggen, wat schaamte oproept omdat ze haar kinderen niet hetzelfde onbezorgde leven kan bieden als haar ex-partner, die de kinderen op vakanties meeneemt.
Vakanties en prioriteiten: De kinderen gaan twee weken naar Frankrijk met hun vader en zijn nieuwe vriendin; Leonie voelt zich soms buitengesloten als ze foto’s van die uitstapjes ziet. Hoewel ze bij iedere storting van vakantiegeld voornemens is om iets leuks te boeken — zelfs simpel kamperen — slinken die bedragen door andere aankopen (tv, sneakers, onlinebestellingen).
Schuldenhouding: Ondanks haar koopdrang vermijdt Leonie grote leningen; ze volgt het advies van haar moeder om geen schulden te maken en heeft geen structurele kredieten, afgezien van incidenteel roodstaan.
Context en mogelijke vervolgstappen: Het verhaal illustreert hoe emotionele motivatie (compensatie voor armoede uit het verleden) en gemak van online winkelen samen financiële doelen kunnen ondermijnen, vooral bij alleenstaande ouders met beperkt inkomen. Voor wie zich herkent, bestaan er praktische hulpmiddelen: budgetapps, automatische spaarregelingen, kooppauzes, financiële coaching of therapie voor compulsief winkelgedrag kunnen helpen om uitgaven te beheersen en langgekoesterde wensen, zoals een gezinsvakantie, haalbaarder te maken.
Dit portret verscheen eerder in Kek Mama.