Lauries zoon voelt zich al heel groot: 'Tot iets niet lukt, of het gaat onweren'

In dit artikel:

Laurie, orthopedagoog en moeder van Dex (8) en Otis (4), beschrijft in haar column hoe haar jongste zoon tegelijk al opvallend zelfstandig is en toch nog heel klein blijft. Na twee jaar in Zuid-Afrika te hebben gewoond, is het gezin dit jaar terug in Nederland. In de tekst staat vooral het leven van een vierjarige centraal: een leeftijd waarop fantasie nog alles kan inkleuren, van dinosaurussen die misschien echt bestaan tot superheldenspellen met een handdoek als cape.

Ze schetst Otis als een kind dat vol bravoure meehelpt in de supermarkt, zonder zijwieltjes fietst en hard roept dat hij dingen zelf kan doen, zoals zijn jas aantrekken of drinken inschenken. Tegelijkertijd is hij nog kwetsbaar en zoekt hij nabijheid als het spannend wordt, bijvoorbeeld bij onweer of als iets niet lukt. Laurie benadrukt daarmee de typische botsing tussen groei en afhankelijkheid op deze leeftijd: kinderen van vier willen de wereld verkennen, maar hebben nog geregeld troost, hulp en geborgenheid nodig.