Lauries zoon had het niet meer: 'Mam! Waarom ben je zo EIGENWIJS?''

In dit artikel:

Laurie, orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van twee zoons, bezoekt tijdens de zomervakantie een pretpark aan de Belgische kust met haar oudste zoon Dex. Bij een achtbaan ziet ze meerdere waarschuwingen dat bezoekers hun spullen uit hun zakken moeten halen en die in een vrij toegankelijke bak moeten leggen. Omdat ze weinig vertrouwen heeft in de drukke bezoekers die bij de attractie rondlopen, besluit ze haar iPhone toch in haar achterzak te houden. Ze denkt dat de telefoon daar, stevig vastgedrukt door de veiligheidsbeugel, wel veilig zal zitten.

Dat blijkt een grote vergissing. Nog voordat de achtbaan wordt gelanceerd, maakt het karretje een draai over de kop. Op dat moment glijdt de telefoon uit Lauries zak en valt hij op een afgesloten terrein onder de baan. Dex heeft haar vooraf gewaarschuwd en reageert na afloop verontwaardigd: zijn moeder had de regels genegeerd en was volgens hem eigenwijs geweest.

Laurie moet vervolgens haar fout opbiechten bij een medewerker van de attractie. Die stuurt iemand het afgesloten terrein op om de telefoon op te halen. Even later krijgt Laurie haar iPhone onbeschadigd terug. Er blijkt bovendien nog een tweede telefoon te liggen, van een andere bezoeker die dezelfde waarschuwing heeft genegeerd. Laurie probeert haar gedrag daarmee aanvankelijk goed te praten, maar Dex prikt daar direct doorheen.

De ervaring wordt zo een ongemakkelijke maar waardevolle opvoedles. Kinderen leren vooral door het gedrag van hun ouders te observeren. Laurie merkt dat haar zoon haar niet alleen op haar eigenwijsheid wijst, maar haar ook confronteert met de opvoedkundige boodschap die ze zelf uitdraagt: duidelijke regels negeren omdat je denkt het beter te weten, is geen goed voorbeeld.