Laurie: 'We waren zelf misschien wat naïef geweest, ervan uitgegaan dat geen nieuws goed nieuws was'

In dit artikel:

Laurie (39), orthopedagoog en moeder van Dex (8) en Otis (3), keerde dit jaar met haar gezin terug naar Nederland na twee jaar wonen in Zuid-Afrika. Hun huis bleek intussen door huurders bewoond te zijn geweest en verwelkomde hen bij terugkomst met een vreemde, niet-vertrouwde geur en duidelijke sporen van onzorgvuldigheid: een vieze wc, stiftvlekken en verbleking op de bank, strepen op de tv, aangekoekte pannen en een kapotte heetwaterkraan. Waar zij zich zorgen maakten en direct de verhuurmakelaar en schoonmakers benaderden, reageerden de kinderen vooral onbezorgd en enthousiast — de oudste vond het huis zelfs mooier dan hij zich herinnerde, de jongste had geen herinneringen meer aan Zuid-Afrika en was blij met trappen en een oude step.

De tegenstelling tussen de veiligheidsgedreven, afgesloten leefwijze in Kaapstad en de vrijere buurt in Nederland valt op: kinderen konden hier zomaar buiten met andere kinderen spelen. Terwijl volwassenen mopperden over de rommel, lieten de kinderen zien hoe snel zij relativeren en met kleine vreugdes tevreden kunnen zijn — pepernoten, vlokjes sneeuw, een step. Laurie besluit te sleutelen aan herstel: ramen open, schoonmaken, reparaties laten doen en zich weer nestelen; met de lente verwacht ze dat het huis vanzelf weer naar hen zal gaan ruiken.