Laurie: 'Voor mijn kinderen markeerde dit het begin van een trauma dat nog altijd wordt aangehaald'

In dit artikel:

Orthopedagoog en moeder Laurie beschrijft hoe haar zoons Dex (8) en Otis (4) overal zonder angst in klimmen, springen en fietsen, maar volledig in paniek raken zodra ze bloed zien. Volgens haar is niet de verwonding zelf het probleem, maar alles wat daarna komt: van een nat doekje en eindeloos de wond bekijken tot de grote strijd om een pleister weer af te krijgen. Ze vertelt hoe zelfs kleine schaafwondjes, een gescheurde teennagel of een opengekrabde muggenbult thuis leiden tot drama en onderhandelingen. Laurie schetst daarmee op luchtige, herkenbare toon de paradox van kinderen die grote risico’s durven nemen, maar het zicht op een bloeddruppel nauwelijks kunnen verdragen.