Laurie's zoon liegt niet: 'Dat klinkt als iets positiefs, maar dat is het lang niet altijd'

In dit artikel:

Laurie (39), orthopedagoog en moeder van Dex (8) en Otis (3), schrijft vanuit haar recente terugkeer uit Zuid-Afrika over de directe eerlijkheid van een peuter en wat dat met volwassenen doet. Haar jongste zoon zegt nog altijd precies wat hij ziet: na een etentje vroeg hij of zijn moeder een baby in haar buik had—hij zag simpelweg de volle pastabui en noemde het bij de naam. In de supermarkt observeerde hij een vrouw in een scootmobiel en vroeg ongemoeid waarom ze zo langzaam reed; de vrouw reageerde met een emotioneel verhaal over reuma en gemeentelijk snelheidsbeleid, terwijl de jongen vooral het toeterknopje wilde vinden. Op het schoolplein concludeerde hij dat een vrouw met grijs haar “een oma” moest zijn en thuis vond hij een oude foto van zijn moeder “echt lelijk”.

Laurie reflecteert op het contrast tussen de onversierde waarnemingen van haar zoon en haar eigen reflex om beleefd mee te knikken en meningen over te nemen die ze niet echt heeft — gedrag dat ze later als performatief ervaart. De column belicht een bekend thema uit de ontwikkelingspsychologie: peuters denken letterlijk, categoriseren scherp en missen sociale filters. Voor ouders levert die eerlijkheid zowel ontwapenende momenten als ongemakkelijke confrontaties met hun eigen rol in sociale rituelen.