Laurie: ''Mijn kinderen bepalen zelf wel hoe ze spelen,' zei ze, met een ondertoon die ergens tussen zen en licht ontvlambaar hing'

In dit artikel:

Laurie (39), orthopedagoog en moeder van Dex (8) en Otis (3), beschrijft een herkend tafereel uit de speeltuin dat blootlegt hoe verschillende opvoedstijlen met elkaar botsen. Terwijl zij toekijkt, rent een ongeruste grootmoeder zenuwachtig rond omdat haar kleinkind James bovenaan een kronkelslide staat en volgens haar te wild naar beneden zou gaan. James zelf is keurig verzorgd en houdt zich aan de gebruikelijke regels: via de trap naar boven, glijden naar beneden.

Niet ver daarvandaan spelen twee jongens, Storm en Wolf, ongegeneerd ruw en vrij: rennen, vallen, vies worden, en zelfs tegen de normale looprichting van de glijbaan omhoog klauteren. Hun moeder zit ontspannen met een thermosfles en lijkt de ontspannen, ‘vrije school’-opvoedingshouding te vertegenwoordigen. Wanneer de grootmoeder ingrijpt en eist dat de jongens teruggaan omdat “zo de glijbaan niet bedoeld is”, komt de moeder kordaat tussenbeide en stelt dat haar kinderen zelf mogen bepalen hoe ze spelen. De grootmoeder trekt zich daarop terug en vertrekt met James op zoek naar een meer gereguleerde speelplek.

Laurie observeert verder hoe kinderen op de kabelbaan samen een geharrewar vormen en merkt droog op dat de speeltuin zichzelf vaak prima regelt. De column brengt het contrast tussen beschermende, regelgerichte opvoeding en vrije, risicovolle spelruimte in beeld en vraagt wie bepaalt wat “hoort” in spel. Vanuit haar vakachtergrond is de impliciete boodschap dat vrij, ruig spel waardevol is voor ontwikkeling: het leert kinderen grenzen verkennen, motoriek oefenen en sociale afspraken maken, terwijl hyperbescherming die groei kan beperken.