Laurie: 'Kennelijk kan mijn zoon zichzelf dus toch vermaken, alleen nooit op het moment dat het mij uitkomt'

In dit artikel:

Laurie (39), orthopedagoog en moeder van Dex (8) en Otis (3), beschrijft in haar column een alledaags toneel: vier minuten na het uitzetten van een film roepen haar kinderen alweer om vermaak. Ze woont sinds kort weer in Nederland nadat ze twee jaar in Zuid-Afrika heeft gewoond. Thuis heeft het gezin alle denkbare middelen tot spelen — tweewielers, ballen, stiften, verkleedkleren, veel LEGO, muziekinstrumenten en een berg speelgoedauto’s — maar dat weerhoudt haar zoons er niet van zich snel te vervelen.

Laurie reflecteert op verveling als modern fenomeen: in samenvatting een luxeprobleem dat waarschijnlijk niet speelde bij jagende en verzamelende samenlevingen, maar dat juist nu veel kinderen te beurt valt. Tegelijkertijd noemt ze deskundigen die benadrukken dat verveling waardevol kan zijn omdat het ruimte biedt aan creativiteit. Haar eigen observaties ondersteunen dat beeld: wanneer zij niet onmiddellijk tot entertainer verandert, ontstaan er vaak verrassende spelideeën.

Haar jongste zoon is volgens haar een meester in spontane creatie: binnen enkele minuten tovert hij een kartonnen doos om tot roeiboot, gevangenis of dierenkliniek. Bij Dex manifesteert de door verveling opgewekte fantasie zich vaker op onhandige momenten, bijvoorbeeld net voor het slapengaan. Laurie beschrijft hoe hij op de kade met grasplukjes in het water een hele fantasiewereld bedenkt — een tafereel dat haar dwingt kiezen tussen ingrijpen om op tijd naar binnen te gaan of meegaan in zijn spel. Haar conclusie is laconiek: de kinderen zijn goed in zelfvermaak, alleen niet wanneer het haar het beste uitkomt.

De column is herkenbaar voor ouders die balanceren tussen het scheppen van prikkels en het toelaten van ongestuurd spel. Laurie benadrukt dat verveling, ondanks de frustratie die het soms oproept, een vruchtbare voedingsbodem kan zijn voor vindingrijkheid en zelfinitiatie bij kinderen.