Laurie: 'Just now klinkt als straks, maar kan ook nooit zijn'

In dit artikel:

Laurie (38), orthopedagoog en moeder van Dex (7) en Otis (3), woont sinds vorig jaar met haar gezin in Kaapstad. In haar column vergelijkt ze de Zuid-Afrikaanse omgang met tijd met de Nederlandse punctualiteit en beschrijft hoe dat dagelijks leven en ouderschap beïnvloedt.

Centraal staan de twee lokale tijdsbegrippen: "just now" — ergens tussen zometeen en ooit — en "now now", dat urgenter klinkt maar net zo onbestemd kan zijn (vijf minuten tot na een douche of rugbywedstrijd). Deze rekbaarheid van tijd uit zich overal: bij de huisarts, bij de pizzabakker, bij monteurs en loodgieters die met ruime tijdslots werken en vaak later verschijnen dan gehoopt. Buren laten hun kinderen ’s avonds tot laat buiten spelen; bedtijden lijken daar vaak vrijblijvend.

Laurie worstelt met die ontspannen houding. Ze waardeert de ontspannen levenshouding die minder afhankelijk is van de klok, maar merkt tegelijk praktische grenzen als moeder: te late bedtijden leiden tot uitgeruste kinderen noch tot rustige ochtenden. Haar oplossing is pragmatisch — vasthouden aan bedtijd omwille van het gezin — maar ze voelt zich ook uitgedaagd om bredere lessen te trekken: misschien gaat het niet alleen om punctualiteit, maar om een diepgaander vertrouwen dat zaken geregeld worden zonder constante controle.

Uiteindelijk ziet ze "just now" als een uitnodiging om langzaam losser te leren leven: het is zelden onmiddellijk, maar ook zelden definitief uitstel. Voor haar betekent dat niet het loslaten van verantwoordelijk ouderschap, maar oefenen in relativering en het accepteren van onvermijdelijke vertragingen in een andere cultuur.