Laurie: 'Je verheugt je erop dat ze groter worden, maar als het zo ver is, kan het rauw op je dak vallen'

In dit artikel:

Laurie, 39-jarige orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van Dex (8) en Otis (4), bezoekt met haar gezin de Efteling. Daar merkt ze hoeveel haar zoons de afgelopen jaren zelfstandiger zijn geworden. In tegenstelling tot een peuter die in de wachtrij voor Droomvlucht voortdurend onder hekjes door probeert te kruipen, kunnen haar kinderen inmiddels rustig wachten en genieten van attracties als de achtbanen en Symbolica.

Ook buiten de attracties is die nieuwe fase een verademing. In een restaurant kunnen de jongens zelf eten, wachten en spelen, terwijl Laurie en haar vriendin rustig praten en iets drinken. Er is geen uitgebreide afleiding of halve huishoudelijke inventaris meer nodig. De ouders reageren zelfs kinderachtig wanneer het restaurant geen kraanwater wil schenken: ze laten de kinderen hun flesjes op het toilet vullen en schenken het water demonstratief in hun glazen.

Tegelijkertijd ervaart Laurie de keerzijde van het opgroeien. Haar vriendin is zichtbaar gekwetst wanneer haar zoon liever naast Lauries zoon in de achtbaan wil zitten dan naast zijn eigen moeder. De vrijheid waar ouders eerst naar verlangen, betekent ook dat kinderen steeds vaker zelf bepalen wat ze doen, met wie ze optrekken en naast wie ze willen zitten.

Laurie beseft dat haar zoons voorlopig nog graag met haar meegaan naar de Efteling. Dat ze daar soms liever naast een vriend zitten, ziet ze daarom maar als een kleine prijs voor de zelfstandigheid die ze hebben verworven. Later zullen de ouders waarschijnlijk met weemoed terugkijken op deze periode, voordat andere, minder onschuldige tieneravonturen hun intrede doen.