Laurie: 'Het meisje filmt ons, minutenlang'

In dit artikel:

Laurie (38), orthopedagoog en moeder van Dex (7) en Otis (3), werkt en woont sinds vorig jaar met haar gezin in Kaapstad. Tijdens een vakantie in de kleurrijke Transkei — groene heuvels, turquoise zee en felgekleurde huisjes — beschrijft ze een kleine maar betekenisvolle confrontatie met toerisme en wederkerige blik.

Terwijl ze vanuit de auto heimelijk foto’s maakt van bewoners en hun huizen voelt ze zich schuldig: ze wil beleefd zijn en niet de stereotypische toerist zijn, maar beseft dat ze dat juist wél is. Later op het strand draaien de rollen om wanneer een lokaal tienermeisje spontaan vraagt om een selfie. De tiener filmt en fotografeert hen minutenlang, stuurt beelden naar vrienden en ziet Laurie’s gezin als iets bijzonders en nieuwswaardig. Laurie is verrast en geroerd door de directheid en schaamteloosheid van het meisje — die geen moeite heeft om hen te filmen en gewoon wil delen wat haar dag was.

De ervaring zet Laurie aan het denken over ongelijkheid in wie observeert en wie bekeken wordt. Ze erkent haar eigen voyeuristische neiging maar bewondert tegelijk de openheid van de tieners. Het uiteindelijke advies is genuanceerd: als mensen durven te kijken en zich durven laten zien, vervagen de rollen van toerist en attractie; iedereen wordt tijdelijk elkaars wereld. De column is daarmee een reflectie op kijken, gezien worden en de menselijke behoefte om ervaringen te delen, tegen de achtergrond van het Zuid-Afrikaanse landschap en de machtsdynamiek van reizen.