Laurie: 'Er zijn van die momenten waarop je als ouder in één klap beseft dat je een enorme fout hebt gemaakt'

In dit artikel:

Laurie (39), orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3,5), beschrijft in haar column een herkenbaar oudermoment dat dit weekend plaatsvond. Na twee jaar in Zuid-Afrika woont haar gezin dit jaar weer in Nederland. Tijdens het ontbijt sneed zij uit praktische overweging het net gepelde gekookte ei van haar jongste doormidden – tot grote woede van Otis, die woedend verklaarde dat hij dat zelf wilde doen. De scène escaleerde in tranen, geschreeuw en theatrale verontwaardiging, terwijl grote broer laconiek reageerde en daarmee het conflict alleen maar erger maakte.

Laurie gebruikt het voorval als insteek om het gedrag van peuters te duiden: rond drieënhalf jaar willen kinderen alles zelf doen, maar hebben ze ook vaak nog troost en nabijheid nodig. Groei verloopt geen rechte lijn; afhankelijk van de situatie voelen ze zich soms “groot” en andere momenten weer duidelijk “klein”. Voorbeelden: zelfstandig schoenen aantrekken roept verzet op, maar bij een roltrap willen ze juist juist vooruitlopen; na een lange dag kruipen ze plots weer op schoot.

De kern van haar reflectie is dat opvoeden neerkomt op het vinden van een balans: kinderen ruimte geven om te oefenen met zelfstandigheid, terwijl je beschikbaar blijft als veilige haven. En soms betekent dat – eindigend op een milde noot – dat je het ei wél even wilt pellen of klaarleggen totdat ze er zelf aan toe zijn.