Laurie: 'En dat gevoel, een zeldzaam, bijna spiritueel niveau van onverantwoordelijkheid, dat gevoel is kwijt'

In dit artikel:

Laurie (39), orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van Dex (8) en Otis (4), schrijft over het verschil tussen haar studententijd en haar leven als ouder. Aanleiding is een gesprek dat ze in Amsterdam opving, waarin twee studenten vertelden dat ze na een festival de hele dag in bed hadden liggen “rotten”. Die vorm van zorgeloze luiheid herkent Laurie nauwelijks nog uit haar huidige leven.

Na een feestje begint haar dag nu vroeg, omdat de kinderen ontbijt nodig hebben en naar hun activiteiten moeten. Ook met een kater wacht er werk: brood regelen, de vaatwasser leegruimen, de was doen en de kinderen brengen. Als student kon ze zonder problemen een hele dag in bed blijven. Een volle wasmand, afwas of gebrek aan eten waren vervelend, maar niets hoefde direct en de wereld draaide vanzelf door.

Sinds ze kinderen heeft, ervaart Laurie een voortdurend verantwoordelijkheidsgevoel. Zelfs wanneer ze in bed ligt, denkt ze aan gymschoenen, cadeautjes, schoolactiviteiten en de agenda. Rust voelt daardoor eerder als plannen en organiseren dan als echt nietsdoen. Ze vraagt zich af of haar vroegere nonchalance ooit terugkomt, maar vreest van niet. Daar staat tegenover dat haar twee zoons haar aandacht, aanwezigheid en ontbijt nodig hebben. Dat is anders dan vroeger, maar voor Laurie uiteindelijk een waardevol alternatief voor een dag met tosti’s in bed.