Laura werkt al 15 jaar in de kinderopvang: 'Jij vertrekt huilend, je kind eet alweer een rijstwafel'

In dit artikel:

Laura Mooij, die al vijftien jaar in de kinderopvang werkt, beschrijft hoe zwaar het afscheid van een peuter voor ouders kan voelen. Terwijl ouders hopen op een vrolijke ochtend, eindigt die in de praktijk soms met haast, schuldgevoel en een kind dat zich huilend aan hun been vastklampt. Daarna zitten ze op hun werk vaak gespannen te wachten op een telefoontje dat het niet goed gaat.

Volgens Mooij betekent huilen bij het afscheid echter niet automatisch dat een kind de hele ochtend ongelukkig blijft. Pedagogisch professionals helpen het kind op verschillende manieren om tot rust te komen: met een knuffel, een boekje, speelgoed of simpelweg door de emotionele bui uit te laten razen. Vaak is het verdriet binnen enkele minuten voorbij en speelt het kind alweer of eet het een rijstwafel. Dat maakt de tranen bij het afscheid niet nep, maar laat wel zien dat jonge kinderen snel kunnen omschakelen.

Mooij waarschuwt ouders om het afscheid niet onnodig lang te maken. Nog een kus, opnieuw zwaaien of door het raam blijven kijken kan het kind juist opnieuw van streek maken. Een duidelijk afscheid met uitleg, een knuffel en eventueel een laatste zwaai werkt meestal beter, waarna de ouder ook echt moet vertrekken. Zo kan de professional het kind opvangen en tegelijk de rest van de groep begeleiden.

Als een kind langdurig verdrietig blijft en moeilijk te troosten is, neemt een goede professional contact op met de ouders om te bespreken wat er aan de hand is en wat het kind nodig heeft. Dat hoeft niet meteen een alarmsignaal te zijn. Ouders kunnen zelf ook informeren hoe het enkele minuten later gaat. De kans is groot dat hun kind dan alweer vrolijk speelt, terwijl zij op kantoor nog met een knoop in hun maag zitten. De volgende ochtend begint het afscheid opnieuw.