Kyra: "Een keizersnede is geen echte bevalling, lieverd', zei ze terwijl ik mijn tranen wegslikte'

In dit artikel:

De 29‑jarige Kyra werd onlangs voor het eerst moeder van zoontje Kian. Haar bevalling eindigde in een keizersnede en ze herstelt nog van de operatie als kraamdaggasten langskomen. Tijdens de kraamweek voelde ze zich vaak in een soort publiek huis: mensen brachten cadeaus, gaven advies en mengden zich in haar ervaring terwijl zij lichamelijk en emotioneel herstelde.

Een bezoek van de oudtante van haar man — Deli, met vaste permanent en donkerrode lippenstift — maakte diepe indruk. Nadat ze Kian bewonderd had, stelde Deli beheerst de vraag naar de bevalling en reageerde toen Kyra vertelde dat het een keizersnede was met de opmerking dat dat “geen echte bevalling” zou zijn. Die opmerking raakte Kyra persoonlijk: ze dacht aan het litteken, de pijn, het feit dat haar buik opengesneden werd en aan de angst tijdens de ingreep. Ze voelde zich ongeldig verklaard en was te moe en overrompeld om te reageren.

Later, in stilte naast haar slapende zoon, bekeek Kyra haar ervaring anders. Ze benadrukt dat een keizersnede geen makkelijke oplossing is maar een ingrijpende buikoperatie met een zwaar herstel, vaak terwijl de moeder bij bewustzijn is en angst ervaart. Voor haar is het litteken het tastbare bewijs van wat haar lichaam doorstond en van de komst van haar kind. Ze schrikt van de rangorde die sommige mensen impliciet proberen aan te brengen tussen verschillende manieren van bevallen en wil andere moeders met een keizersnede steunen: hun ervaring doet ertoe.

De redacteuren sluiten zich daarbij aan: ook Melanie schreef een column over de onderschatting en onwetendheid rond keizersneden. Extra context: maatschappelijk bestaan nog steeds stereotypen dat een vaginale bevalling “meer telt”, terwijl medisch geïndiceerde keizersneden levensreddend kunnen zijn en fysiek en mentaal zwaar. Kyra’s boodschap aan zichzelf en aan andere moeders is helder en krachtig: “Jouw bevalling telt.”