Kitty helpt vrouwen bij vondelingenkamers die in stilte worstelen: 'Alles draait om steun'

In dit artikel:

Kitty Nusteling (60) werkt in vondelingenkamers en vertelt waarom dit anonieme, oordeelloze hulpaanbod zo cruciaal is. Haar motivatie ontstond uit het beeld van baby’s die op onveilige plekken werden aangetroffen; vóór de oprichting van hun initiatief werden in Nederland jaarlijks naar schatting vier tot zes baby’s op risicovolle locaties gevonden, waarvan veel niet overleefden. Dat riep bij haar de vraag op hoeveel kinderen nooit gevonden worden en of zij iets had kunnen betekenen — al was het door een veilige bevalling of gewoon aanwezig zijn voor een moeder die zich volkomen alleen voelt.

Na de opening van het Babyhuis in Dordrecht, een initiatief van Barbara Muller, zagen Kitty en collega’s veel vrouwen in diepe wanhoop: zwangeren die nergens terechtkunnen uit angst voor oordeel, eerwraak, verlies van studie of baan, of verstoting door partner of familie. Ze zetten een anonieme hulplijn op: jaarlijks bellen ongeveer 1.500 vrouwen de noodlijn, waarvan rond zeventien daadwerkelijk afstand tot hun kind overwegen. De hulp bestaat uit luisteren, praktische en emotionele ondersteuning en, waar nodig, begeleiding naar veilige oplossingen zoals (anonieme) afstandsplaatsing of hulp via jeugdbescherming.

Kitty deelt indringende voorbeelden: een 17-jarig meisje zwanger na incest, door haar familie verstoten maar uiteindelijk geholpen via therapie en met steun nu zelf moeder; en baby Lieve, gevonden in Amsterdam gewikkeld in een tas — het kind is veilig geplaatst, maar de ouders zijn onbekend. Waar mogelijk wordt contact met adoptiegezinnen zorgvuldig beheerd en krijgen moeders soms jaarlijks updates en foto’s, wat voor veel rust zorgt.

Belangrijke uitdagingen blijven bereikbaarheid van de meest kwetsbaren en financiering: het werk draait op donaties. Kitty benadrukt dat oordeelloosheid en kleine gebaren — een luisterend oor, begrip — vaak het verschil maken voor vrouwen in deze schrijnende situaties.