Kimberley's moeder wilde nog maar een ding: 'Verlost worden van deze marteling. Ze koos voor euthanasie' 

In dit artikel:

Kimberley, een 35-jarige intuïtief coach en moeder van twee dochters die op Ibiza woont, blikt terug op het euthanasietraject van haar moeder. Door een zware ziekte, ondraaglijke pijn en steeds verder afnemende gezondheid koos haar moeder voor een zelfgekozen levenseinde. De afspraak met de huisarts werd vastgelegd op 4 december om 15.00 uur, na overleg over mogelijke data rond Sinterklaas; haar moeder wilde nadrukkelijk niet dat de kinderen later die datum met verlies zouden associëren.

De dagen ervoor draaiden volledig om afscheid nemen. Familie en vrienden kwamen langs voor laatste bezoeken, terwijl Kimberley van dichtbij meemaakte hoe emoties, spanning en ongemak samenkwamen. Op de avond vóór de euthanasie mochten naasten om beurten langs haar moeder; Kimberley en haar familie wachtten ondertussen boven in huis, wat het moment extra onwerkelijk maakte.

Voor haar moeder schreef Kimberley uiteindelijk een brief in plaats van alles hardop te zeggen. Ze probeerde haar gerust te stellen dat het gezin zonder haar verder zou gaan en bij elkaar zou blijven, ook al voelde ze zich innerlijk helemaal niet zo sterk. Achteraf merkt ze dat ze zich toen groter heeft gehouden dan goed was voor haar eigen verwerking. De column laat vooral zien hoe een zorgvuldig gepland afscheid niet alleen draait om de wens van de zieke, maar ook om de stille last die nabestaanden daarna meedragen.