Kimberley: 'Mijn moeder in haar laatste fase zien, ik denk niet dat ik hier ooit overheen kom'

In dit artikel:

Kimberley (35), intuïtief coach en moeder van twee, beschrijft hoe haar eigen moeder langzaam ontbonden werd door ziekte. Thuis raakte haar moeder zo verzwakt dat er een ziekenhuisbed in de woonkamer moest komen; lopen naar boven was onmogelijk. Ze kon geen voedsel meer binnenhouden en kreeg sondevoeding, met regelmatig thuiszorgbezoek. De pijn nam toe en morfinegebruik escaleerde: naast pleisters werd ook een snelwerkende neusspray gebruikt, waarop ze afhankelijk werd. Wanneer de spray op was ontstonden acute, heftige reacties; eenmaal stond de familie machteloos omdat de apotheek al gesloten was.

Het gezin hield 24/7 wacht en treuzelde constant tussen zorgen en angst — onder meer uit vrees dat ze het huis zou laten afbranden tijdens het roken. Kimberley nam intieme zorgtaken op zich: pleisters op haar rug plakken, helpen bij wassen en naar het toilet begeleiden, omdat traplopen en douchen niet meer mogelijk waren. Ze schildert beelden van haar moeder als extreem mager en verslagen, een situatie die haar diep heeft geraakt en blijvende emotionele nasleep heeft gegeven.

De column legt niet alleen de fysieke aftakeling vast, maar ook de psychische tol van langdurige mantelzorg en het machteloze gevoel wanneer medicatie noodzakelijk wordt en tegelijk verslavend werkt. Extra context: medische palliatieve zorg probeert pijn te verlichten zonder onbedoelde afhankelijkheid, maar in praktijk ontstaan soms ingewikkelde situaties waarvoor goede thuiszorg en begeleiding cruciaal zijn. Kimberley sluit af met de impliciete boodschap dat zulke ervaringen je leven langdurig kunnen tekenen.