Kimberley: 'Ik vluchtte en bleef afleiding zoeken alles om die onrust niet te ervaren'

In dit artikel:

De 35-jarige Kimberley woont met haar man, twee dochters en hond op Ibiza en werkt als intuïtief coach. Na het overlijden van haar moeder stortte ze zich in een opeenvolging van grote veranderingen: een nieuwe relatie, samenwonen, twee kinderen en een verbouwing. Daardoor bleef er jarenlang weinig ruimte voor rouw en verdriet.

Toen haar oudste dochter naar de basisschool ging en haar jongste naar de peuterspeelzaal, werd het thuis plots stil. Die stilte bracht onderdrukte emoties naar boven. Kimberley voelde onrust, had last van onregelmatige hartkloppingen, druk op haar borst en een beklemmend gevoel in haar keel. Eerst probeerde ze die momenten te vermijden door met vriendinnen af te spreken, te winkelen en in huis bezig te blijven.

Langzaam besloot ze de stilte toch toe te laten. Alleen op de bank merkte ze dat ze niet langer kon blijven doorgaan en zichzelf groot moest houden. De tranen kwamen, aanvankelijk ongemakkelijk maar uiteindelijk met opluchting. Kimberley realiseerde zich dat ze al sinds haar jeugd had geleerd haar emoties niet te tonen. Haar vader gaf haar als meisje weinig ruimte om te huilen, waardoor ze gevoelens jarenlang wegstopte.

In dezelfde periode maakte ze op aanraden van een vriendin een afspraak met een vrouw die kaartleggingen doet. Kimberley was gespannen maar ook nieuwsgierig toen de vrouw bij haar thuis kwam. Nog voordat ze de kaarten had bekeken, zei de vrouw iets dat volgens Kimberley haar gemis, verdriet en pijn van de voorbije tien jaar verzachtte. Wat precies werd gezegd, wordt in het fragment nog niet onthuld.