Kimberley: 'Achteraf had ze misschien beter niet kunnen kiezen voor die chemotherapie'
In dit artikel:
Kimberley (35), intuïtief coach en moeder van twee dochters, beschrijft de laatste levensfase van haar moeder: een periode waarin medische ingrepen en gezinservaringen elkaar afwisselden en uiteindelijk leidden tot langdurig lijden en afscheid nemen. Haar moeder koos voor een "verlengtraject" met chemotherapie. Omdat ze vaak via infusen behandeld moest worden, plaatsten artsen een onderhuidse poort in haar arm. De moeder was altijd klein en fijngebouwd; de ingreep en het ziektebeeld maakten haar nog fragieler.
Een keerpunt kwam toen ze, nog voordat veel haar was uitgevallen, naar een pruikenzitting ging en de kapper haar hoofd kaal schoor. Dat moment veranderde hoe Kimberley haar moeder zag: in de spiegel zag ze ineens de realiteit van ziekenhuiszorg en ongeneeslijke ziekte. De pruik, bedoeld om zekerheid te geven, maakte het verlies van gezondheid concreet voor henzelf en de omgeving.
In de weken daarop verslechterde haar moeder snel. Chemotherapie, bedoeld om levensduur te verlengen, bleek zwaar belastend: veel misselijkheid en pijn, regelmatig morfinegebruik waardoor ze verder van zichzelf vervreemd raakte. Haar karakter veranderde door de fysieke en psychische uitputting; ze trok zich terug, was vaak boos of nors en leek de strijd langzaam te hebben opgegeven. Toen het moeilijk werd te zeggen wat zij zelf nog wilde, benoemde ze slechts één klein uitstapje: een dagje Dolfinarium. De familie probeerde die wens te vervullen, maar voor de rest gingen veel activiteiten voornamelijk over medische afspraken en ziekenhuisbezoeken.
Kimberley worstelde met schuldgevoelens en vraagtekens: ze had inmiddels een eigen leven, partner en werk, en ging soms op vakantie terwijl haar moeder achterbleef in een stilstand. Tegelijk probeerde ze zoveel mogelijk praktische en liefdevolle momenten te bieden — van bezoekjes na het werk tot samen eten — maar ze blijft zich afvragen of ze meer had kunnen betekenen. Achteraf overwoog ze of de chemotherapie misschien meer leed heeft gebracht dan bespaard, maar erkent dat zo’n beslissing vanuit hoop en angst werd genomen.
Het verhaal schetst een intiem beeld van de impact van zware kankerbehandelingen op een gezin: technische maatregelen zoals een chemopoort en pruik, de lichamelijke aftakeling, het emotionele isolement van de zieke en de dubbele gevoelens van naasten tussen doorleven en langzaam afscheid nemen.