Kiara (21) verliest haar moeder en alles valt tegelijk weg: 'Ik moet ook mijn werk opzeggen'

In dit artikel:

Zaterdagmiddag belt een oud-leerling de verteller: “Meester, m’n moeder is overleden.” Het bericht opent een beeld van Kiara, een jonge vrouw van rond de 21 die de afgelopen jaren fungeerde als onzichtbare steun in een gezin waar de moeder langdurig ziek was. Terwijl zij naar school en naar een bijbaan in de supermarkt ging, vond ze vooral houvast op de manege, waar ze stage liep, paarden verzorgde en zich thuis voelde.

Toen Kiara nog op school zat — zo’n vier jaar geleden — wisselde het thuisbeeld voortdurend: haar moeder was soms aanwezig, soms in het ziekenhuis; de vader woonde elders met een nieuwe partner. Op school had ze geen vriendinnen, maar op de manege kreeg ze verantwoordelijkheid en erkenning. De begeleider noemde haar zelfstandig en leerde haar behalve praktische taken ook sociale vaardigheden; Kiara is eerlijk en direct, wat soms als bot overkomt maar voortkomt uit oprechtheid. Ze kende de namen en eigenschappen van alle paarden, bouwde een sterke band op met haar verzorgpaard Charlie en besteedde er lange dagen, vaak van acht uur ’s ochtends tot zes uur ’s avonds — ook in het weekend.

Na haar examen zorgde de werkcoach van de gemeente ervoor dat Kiara via subsidie bij de manege kon blijven met een tijdelijk contract. Plotseling wordt haar dat werk ontnomen; Kiara weet niet waarom en is van plan weer bij de supermarkt te solliciteren. Haar verlies van de manegefunctie maakt het rouwproces extra precair: niet alleen verliest ze een ouder, maar ook de plek die haar stabiliteit en sociale aansluiting gaf.

Een week na het telefoontje is er de uitvaart. Kiara spreekt emotioneel over haar moeder; haar zussen staan naast haar, de vader op de achtergrond. De schrijver reflecteert op het verlies en benadrukt hoe kwetsbaar Kiara nu staat: jong, zonder een fulltime steunende ouder, met beperkte lokale familie en onzeker werk.

Korte context: jongeren die zware zorgtaken of langdurige rouw meemaken lopen meer risico op mentale gezondheidsproblemen en werkloosheid. Voor Kiara zouden blijvende arbeidskansen bij de manege, professionele rouwbegeleiding en sociale ondersteuning via gemeente of school waardevol kunnen zijn om haar stabiliteit en toekomstperspectief te bewaren.