Juf Floor: 'Olle brengt het gebruikte wc-papiertje naar zijn neus en veegt... In shock sta ik ernaar te kijken'

In dit artikel:

Floor is al 25 jaar juf op de basisschool; ze heeft twee kinderen en is bonusmoeder van twee anderen. In haar kleutergroep zitten 28 kinderen en zij werkt vaak met kleine kringetjes; om ongestoord te kunnen uitleggen draagt ze een ‘niet-storen-ketting’. Tijdens zo’n les over getallen die samen tien vormen, wordt ze na vijf minuten geroepen: Olle zit op de wc en kan zijn billen niet afvegen.

Op de wc blijkt Olle ervan uit te gaan dat mama dat thuis doet. Floor probeert hem rustig zelf te laten handelen: voelen, meer dan één vel toiletpapier pakken, en het zelf proberen. De eerste poging levert een gekreukeld, viezig vel op; vervolgens gebruikt Olle datzelfde papiertje om zijn snotneus af te vegen, tot Floors afschrik. Zij grijpt kordaat in, helpt hem afvegen en wast zijn gezicht, en bedenkt dat ze na school met zijn moeder moet bespreken dat Olle nog niet zelfstandig zindelijk is. Terug in de klas treft ze ondertussen een ravage aan: de kinderen zijn onrustig en de hoeken zijn in de war door het gemis van haar aandacht.

De column schetst op luchtige wijze hoe een ogenschijnlijk klein toiletprobleem een lesmoment kan verstoren en bij de juf zowel praktische actie als oudercommunicatie vereist. Het illustreert ook dat kleuters nog afhankelijk zijn van thuiszorg voor veel persoonlijke handelingen, en dat leerkrachten vaak onverwachte, intieme taken op zich nemen om het verloop van de dag en het welzijn van het kind veilig te stellen. Floor’s aanpak—geduldig instrueren, snel overnemen als het nodig is, en de kwestie met ouders bespreken—laat zien hoe grenzen, zorg en samenwerking tussen school en thuis samenkomen in het dagelijks werk van een kleuterjuf.