Juf Floor: 'Na een tijdje trekt zijn moeder zich met moeite weg van het raam, Koen én mij gefrustreerd achterlatend...'

In dit artikel:

Floor, al 25 jaar juf, moeder van Lotje (16) en Abel (19) en bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12), beschrijft in haar schoolcolumn een ochtend met haar kleutergroep ‘De vlinders’ waarin scheidingsangst en goede bedoelingen van ouders botsten met de schoolroutine. Op een koude ochtend komt kleuter Koen huilend met tegenzin naar binnen; de school stimuleert zelfstandigheid en ouders mogen niet mee de klas in. Koens moeder smeekt toch om binnen te mogen blijven, maar wordt door de directeur bij de deur gewezen op het nee. Ze blijft verdrietig achter het raam zwaaien.

Floor knielt voor Koen, verwelkomt hem hartelijk, maakt hem hulpje van de dag en complimenteert zijn dino‑trui — daarmee klaart zijn humeur op en hij begint geconcentreerd aan het werkje met zijn vriend. Net wanneer het lijkt te lukken, tikt zijn moeder nogmaals tegen het raam en toont zichtbaar verdriet: ze tekent hartjes en roept bemoedigende woordjes. Dat visuele contact doet Koen weer denken aan thuis en hij barst opnieuw in tranen uit. Floor probeert hem weg te leiden en te troosten, maar zowel juf als kind blijven gefrustreerd achter terwijl de moeder zich uiteindelijk verdekt terugtrekt.

Het verhaal illustreert hoe lastig de grens is tussen het stimuleren van zelfstandigheid en het bieden van troost: doelgerichte, korte afscheidsrituelen door ouders en de inzet van leerkrachten kunnen een moeilijke start verzachten, maar zichtbaar verdriet van ouders kan het leerproces van kleuters snel terugdraaien.